κάποιες θεωρητικές αναζητήσεις:
Παιδί μου, λέει ο γονιός, πρέπει να σπουδάσεις για να βγάλεις λεφτά.
Το Σύστημα σου λέει βγάλε λεφτά.
Ο Γονιός νουθετεί το παιδί του να βγάλει λεφτά.
Γίνε γιατρός να ζήσεις καλά με πολλά λεφτά.
Την ίδια στιγμή ο Πατέρας , ένας φτωχός βιοπαλαιστής, δεν .έχει τα χρήματα για τον χειρουργό για μια αρθροπλαστική επέμβαση στο δεξί του γόνατο και προτιμά να πονά . Αυτήν την στιγμή εν αγνοία του νουθετεί το παιδί του στα Καπιταλιστικά Ιδεώδη . Η υγεία εμπόρευμα που έχει ιδιοκτήτη και πουλιέται στην τιμή που επιθυμεί ο ιδιοκτήτης του.
Αναρωτιέται κανείς πως επιζεί ο Καπιταλισμός και πως το αντίθετό του συρρικνώνεται αν δεν έχει ήδη εξαφανισθεί και υπάρχει μόνο ως μουσειακό είδος.
Δεν μπορεί να ξενίζει το γεγονός, πως η βασική κατηγορία της Δεξιάς στην Ελλάδα σε βάρος του Σοσιαλισμού ( και του κουμμουνισμού) ήταν η φτώχεια και η ανέχεια ενώ η άλλη πλευρά είχε την καλοπέραση και τον πλούτο.
Έτσι μεγαλώνοντας κάθε νέος και κάθε νέα και κάνοντας οικογένεια δίδασκε στα παιδιά του ότι είχαν διδαχθεί είτε από την Πολιτεία είτε από τους ταγούς της κοινωνίας των. Η αναπαραγωγή της ίδια φιλολογίας περί φτώχειας και ανέχειας σε όσους ενστερνίζονται τις ιδέες και την θεωρία του σοσιαλισμού ακόμη και σήμερα έχει περάσει ως "αριστερή" κατηγόρια προς τις ευκατάστατες ομάδες ανθρώπων , των κάγκουρων όπως τους αποκαλούν.
Και δημιουργείτε το ερώτημα, πως φτάσαμε από την μια όχθη στην άλλη χωρίς να βραχούμε στο νερό , χωρίς να θίξουμε το επίμαχο, που είναι "η φτώχεια και η ανέχεια να ταυτίζεται με τον Κουμμουνισμό και τον Σοσιαλισμό".
Δηλαδή πήραμε μια έξυπνη επινόηση της φιλοκαπιταλιστικής Δεξιάς που πολεμούσε τα ταξικά συμφέροντα των εργατών και των αγροτών βαπτίζοντας την διέξοδο από την φτώχεια και την μιζέρια που ο ίδιος ο καπιταλισμός είχε και έχει καταδικάσει τον άνθρωπο , σε φτώχεια και μιζέρια της αντικαπιταλιστικής δράσης και των θεωριών που την στηρίζουν και την κάναμε απαξιωτική προσφώνηση σε όσους κατέχουν τον πλούτο βαπτίζοντας τον πλούτο ταξικό εχθρό των εργατών, των αγροτών ή των απαξιωμένων επιστημόνων στον καταμερισμό εργασίας.
Και όντως εκεί που ανθίζει ο αριστερισμός ανθίζουν και τέτοιες θεωρίες και ο Αριστερισμός είναι χούι τελικά όλων των κομμάτων της Αριστεράς.
Θα ήταν όμως ηθικά δίκαιο να πω πως ενώ πράγματι ο πόλεμος ανάμεσα στην Φτώχεια και στον Πλούτο δεν είναι ταξικός αγώνας, εντούτοις παραμονεύει ο κίνδυνος να αθωώσουμε την ατομική παραγωγή που παράγει εξουσία και άρα εκμετάλλευση ταυτίζοντας την ατομική παραγωγή ενός αγρότη ή ελεύθερου επαγγελματία με την οργανωμένη ατομική παραγωγή ενός καπιταλιστή στην κλασική όμως κατάσταση επειδή οι όροι της καπιταλιστικής παραγωγής έχουν αλλάξει ριζικά .
Όμως η ατομική παραγωγή υπήρξε μια ομολογουμένως έξυπνη πρόταση "καπιταλιστικής αυτονομίας" των φτωχών ανώτερων οικονομικά στρωμάτων που συντηρούν μέσα στον ταξικό στρατόπεδο έναν εσωτερικό μολυσματικό ιό που δηλητηριάζει το σύνολο της εργατικής κοινωνίας .
Είναι ένα από τα ισχυρά όπλα άμυνας του Καπιταλισμού μεταξύ άλλων, όπως η αμορφωσιά, η εκπαίδευση - προπαγάνδα, το σύστημα εκπαίδευσης κλπ.
'Ένα από τα επίσης δυνατά όπλα που συντηρεί τον καπιταλισμό και ότι αυτός έχει κτίσει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής σφαίρας, είναι η εκμετάλλευση της μειοψηφίας η οποία αντιδρά ακόμη και στον απολιτικό βαθμό συνείδησης.
Αν εν τέλει επιβιώνει το καπιταλιστικό σύστημα ως σύστημα διοίκησης και διαχείρισης ενός Κράτους, μιας επιχείρησης, ενός οργανισμού, ενός σχολείου ή ενός νοσοκομείου, επιβιώνει επειδή υπάρχει μια μειοψηφία ανθρώπων που ακόμη μπορεί να είναι και απολιτικοί ή και βαθιά πολιτικοποιημένοι που ωστόσο επιμένουν να κάνουν την δουλειά τους ευσυνείδητα παρα τις ταξικές αντιθέσεις που γεννούνται κατα την στιγμή που ο εργαζόμενος έρθει σε επαφή με τα μέσα παραγωγής, τα οποία όμως δεν εμποδίζουν αλλά κάθε άλλο, διευκολύνουν την παραοικονομία, την ανηθικότητα, τον ατομικισμό, της πάσης θυσίας και εκμετάλλευσης κάθε μέσου στην δημιουργία χρήματος και πλούτου που παράγεται από τις σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα στην παραγωγής και την θέση του εργαζόμενου ως προς αυτήν.
Για παράδειγμα το σύστημα ή διαφορετικά οι εργασιακές σχέσεις που δομούνται από την θέση που κατέχει ο χειρουργός σε ένα νοσοκομείο διαταράσσονται από την ευσυνειδησία ενός εξ αυτών , επειδή δεν παίρνει φακελάκι.
Το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει σε έναν οργανισμό στο επίπεδο των διευθυντικών στελεχών αλλά και στην μεσαία βαθμίδα στην παραγωγή όπου ανεξάρτητα της πολιτικής και ιδεολογικής ταυτότητας του εργαζόμενου, οι δομημένες εργασιακές σχέσεις στον οργανισμό αυτό διαταράσσονται από την αντίσταση και αντίδραση ενός εκ των εργαζομένων που ενδεχομένως η στάση του μπορεί να του στοιχίσει την ίδια του την εργασία στον οργανισμό αυτό.
Παράδειγμα μπορούμε να δούμε έναν Αμερικανό σε μια Φαρμακευτική να υπερασπίζεται την αλήθεια για ένα συμβάν σε βάρος ακόμη και της ίδιας του της εργασιακής σχέσης στην επιχείρηση στο όνομα του διακαίου. Θα μπορούσε ένας απέξω παρατηρητής να ισχυρισθεί, πως ο εργαζόμενος αυτός είναι τελείως βλάκας να επιμένει να μιλά γι΄ αυτό που υπέπεσε στην αντίληψή του σε βάρος του διευθύνοντος συμβούλου της Φαρμακευτικής γνωρίζοντας της αδύναμη θέση που κατέχει με την κορυφή της πυραμίδας εξουσίας και πως στο τέλος θα ηττηθεί απολυόμενος από της εργασία του.
Δεν ισχυρίζομαι πως αυτό συμβαίνει παντού γιατί αυτό προκαλεί αναλογικά μέγιστη οδύνη στο άτομο που μεταχειρίζεται εαυτό με γνώμονα το δίκαιο και τον αυτοσεβασμό του.
Όμως όπου συμβαίνει, γιατί συμβαίνει και το αντίθετό του, αποτελεί ένα παράδοξο. Γιατί τον ανθρωπότυπο αυτό δεν το παράγει το ίδιο το Σύστημα αλλά παράγει το ακριβώς αντίθετο του. Παράγει δηλαδή έναν ανθρωπότυπο που αποσκοπεί στην μέγιστη ηδονή ( οικονομική, θέση, αναγνωρισιμότητα κλπ) και ελαχιστοποίηση της οδύνης .
Για τον άνθρωπο - εργαζόμενο που επιλέγει την σύνεση και την φρόνηση ( φρόνηση όχι με την τρέχουσα έννοια αλλά την διανοητική - της σκέψης και της κρίσης- την ενσυναίσθηση και την διόραση με τις προηγούμενες εμπειρίες), που χρησιμοποιεί την σκέψη, τον λόγο και την φαντασία του ώστε να προστατεύσει τον εαυτό του χωρίς να ξεπεράσει το μέτρο, η θέσμιση αξιών και προτύπων στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του και της εφαρμογή τους στον επαγγελματικό, κοινωνικό, πολιτικό του χώρο τον γεμίζει με περισσότερη οδύνη και λιγότερες ηδονές. Εν τούτοις επιβιώνει χάρη σε αυτές.
Από την άλλη όμως το Σύστημα ισχυροποιεί τις άμυνες τους από τον υπαρκτό κίνδυνο να πολλαπλασιαστεί αυτός ο ανθρωπότυπος που θα θέσει την επικυριαρχία του σε αμφισβήτηση.
Αυτοί οι οποίοι ρητώς αμφισβητούν το σύστημα, είτε ως μονάδες είτε ως οργανωμένες συλλογικότητες, πάντοτε μειοψηφικές, ασκούν κριτική σε αυτό, αγωνίζονται ενάντια σε αυτό και με την πρακτική τους εντέλει ενδυναμώνουν το Σύστημα, λειτουργώντας ως "ιός" σε έναν οργανισμό, που δεν μπορούν να τον θανατώσουν αλλά που τον βοηθούν να αυξήσει τις άμυνες του για να τον πολεμήσουν και να τον εξουδετερώσουν. Όμως κάθε φορά που συμβαίνει αυτό ο οργανισμός αποκτά περισσότερες γνώσεις αντιμετώπισης και αποκτά περισσότερα αντισώματα ώστε να μπορεί με σχετική ευκολία να οχυρωθεί στις επιθέσεις που δέχεται απ έξω.
Όμως εδώ πάλι δεν γεννάτε ένα ακόμη παράδοξο;
Και το παράδοξο είναι πως είτε με την μορφή της συμμετοχής και της αμφισβήτησης είτε με την μορφή της ενεργητικής αμφισβήτησης κινούμαστε στην αναπαραγωγή ή στην διαιώνιση του Συστήματος.
Εκείνο που άφησα εξ επίτηδες απ' έξω είναι ο "εσωτερικός κίνδυνος" για το σύστημα, όπως λόγου χάρη οι Χρηματιστές που εν αγνοία τους μπορούν με τους χειρισμούς τους να τον καταστρέψουν.
Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει η μεγάλη σημασία που έχει η θνητότητα μας. Διότι όσο ενθυμούμαστε και κατανοούμε πως θα πεθάνουμε και πως αυτός είναι ο ορίζοντας για τον καθένα μας, θα αντιληφθούμε πως και ότι κατασκευάζουμε γεννιέται και πεθαίνει. |
Επομένως όπως γεννήθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και πέθανε, όπως γεννήθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και πέθανε όπως γεννήθηκε ο Φεουδαλισμός και πέθανε, το ίδιο θα συμβεί με τον Καπιταλισμό.
Εκείνο το ερώτημα που βγαίνει αβίαστα είναι, με ποιο υποκείμενο και με ποιες δράσεις του υποκειμένου θα επέλθει ο θάνατος του Καπιταλιστικού Συστήματος;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου