Προσέγγιση στους λόγους συμπεριφοράς των ψηφοφόρων που καθορίζουν και την ελευθερία επιλογής τους. 

Το πως μπορεί να ερμηνευθεί η εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων σε περιοχές που προηγήθηκαν σοβαρές καταστροφές αλλά και που  η δράσεις των δημάρχων ή των περιφερειαρχών λειτούργησε επιζήμια τόση για τις Πόλεις όσο και για τους κατοίκους, που ενώ περίμενες να καταψηφιστούν , οι ψηφοφόροι τους ξαναψήφισαν αγνοώντας τις ευθύνες και τα γεγονότα που προηγήθηκαν και που είχαν σοβαρές επιπτώσεις στην ζωή τους μέχρι και μεγάλο αριθμό Νεκρών, είναι πολύ δύσκολο. 
Κατ' αρχήν δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ψηφοφόροι  έχουν ενσωματώσει στην βιωματικότητα της ζωής του την ανελευθερία και πλέον θεωρούν τα κάγκελα μέρος της ελευθερίας τους . Δηλαδή εκείνο που αντιλαμβάνονται ως ελευθερία είναι η ελευθερία επιλογών μέσα σε μια περιορισμένη με κάγκελα γύρωθεν φυλακή . Ταυτίζουν δηλαδή την ελευθερία με την Ελευθερία επιλογής. 

Ελευθερία επιλογής είναι να διαλέξεις αντί για μπρόκολο να αγοράσεις κουνουπίδι, αντί για ψάρια να αγοράσεις κρέας, αντί να εργαστείς σε αυτόν τον εργοδότη να εργαστείς στον άλλον αντί να γίνεις έμπορος να γίνεις μισθωτός, αντί να γίνεις μισθωτός να γίνεις γιατρός  ή γεωργός ή μηχανικός κλπ. 
Ελευθερία είναι να αποφασίζεις εσύ αυτόνομα για τον εαυτόν σου χωρίς τον υποβολέα ή τον εξουσιαστή σου , η τον εκβιασμό ή κάθε ετερόνομη κατάσταση ή ετερόνομο θεσμό που επιβάλει την εξουσία στην σκέψη σου και στην βούληση σου. 
Για να μπορέσει όμως να είσαι ελεύθερος πρέπει να είναι ελεύθερη η κοινωνία μέσα στο περιβάλλον στο οποίο συγκροτεί την Πόλη της η οποία είναι ελεύθερη και αυτόνομη. Χωρίς την προϋπόθεση αυτή σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να είσαι αυτόνομος και επομένως δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος. 

Δεύτερο αίτιο είναι η σχέση που έχουν με αυτό που κάνουν και πιο καθαρά με την Πόλη τους , την δουλειά τους , την διαμονή στην πόλη, τα προβλήματα της τις λύσεις τους. 
Δηλαδή ο έρωτας με την Κοινωνία, ο έρωτας με την Πόλη και το πάθος τους για την  ομορφιά της, την λειτουργικότητα της, τις παροχές της σε όλους, τις δυνατότητες στην κάλυψη των βασικών αναγκών τους κλπ. 
Όσο θα απουσιάζει ο έρωτας αυτός και όσο θα αντικαθίσταται ή ακόμη χειρότερα θα μπερδεύεται με την ατομική τους ιδιοκτησίας και τον έρωτα της ατομικής τους ευτυχίας εξ αιτίας της ατομικής τους ιδιοκτησίας στην Πόλη, τόσο θα αυξάνει η εξάρτησή τους από επιλογές τρίτων συμφερόντων που χρησιμοποιούν την Πόλη και τις "φιλοδοξίες" για αυτήν καθιστώντας τους ομήρους της ανελευθερίας τους. Το μόνο που τους μένει είναι να προσχωρήσουν  στην κατάσταση εξάρτησης είτε ως ελευθερία επιλογής είτε ως πειθαναγκασμό σε αυτήν. 

Τρίτο αίτιο είναι η πίεση που ασκούν οι βασικές τους ανάγκες σε συνδυασμό με τις δυνατότητες εύκολης ή δύσκολης απόκτησης των εργαλείων εξυπηρέτησης. 
Οι οικονομικές συνθήκες και γενικά οι εργασιακές σχέσεις που παράγονται είτε λόγω των κυβερνητικών επιλογών είτε και μόνο από την ταξική τους θέση ως προς αυτές στον καταμερισμό εργασίας καθοδηγούν και τις δυνατότητες ανελευθερίας και υποδούλωσης σε καταστάσεις εκβιασμών από την εργοδοσία, ταξίματος από παράγοντες του τόπου, υποσχέσεις καλύτερης μεταχείρισης ή σταθερής εργασίας, αύξηση μισθού ή "διευκόλυνσης" φορολογικών εκκρεμοτήτων  κλπ. 
Η Ανεργία είναι κακός σύμβουλος και βασική αιτία υποχώρησης των επαναστατικών κινημάτων. 
Η έμμεση απειλή η  η εκτόξευση φόβου με έναν δήθεν εμπιστευτικό τρόπο αποτελούν ένα καταλληλότατο εργαλείο πειθαναγκασμού στην κατεύθυνση επιθυμίας των συγκεκριμένων συμφερόντων. 

Τέταρτο αίτιο μπορεί να είναι η ιδιοτέλεια  χωρίς συνείδηση και η προσμονή στην ιδιοτέλεια χωρίς συνείδηση. 
Για να εξηγηθώ καλύτερα, οι ελίτ που δημιουργούνται ως οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα παράγουν ανθρωπότυπους που είναι αναγκαίοι στην υπηρεσία κάθε παράνομης θεσμισμένης ή το αντίθετο της στοχοπροσήλωση στην παραγωγή και ανάπτυξη μιας διάχυσης της παραγωγής κεφαλαίων και κερδών ανεξάρτητη από την λειτουργία, το ωφέλιμο για την Πόλη και την κοινωνία , το αναγκαίο για την Οικονομία και την παραγωγή προϊόντων , την δημιουργία θέσεων εργασίας και προοπτικές ατομικής και οικογενειακής  ευδαιμονίας. 
Η πολιτική των ελίτ συμφερόντων προωθούν πολιτικές και τακτικές διασπάθισης χρήματος και εκμαυλισμού συνείδησης ως ηθική χρήματος και ηθική ευημερίας των  μετεχόντων σε αυτήν Τάξη πραγμάτων. 
Οι πολιτικές αυτές δημιουργούν αντίστοιχα προσδοκίες σε ένα πλήθος αρπαχτικών που εμφανίζονται με διάφορα προσχήματα και περιγράμματα ως το στελεχιακό δυναμικό ανάπτυξης της πόλης . αυτοδημιούργητων μικροεπιχειρηματιών , πολλά υποσχόμενων εμπόρων και καταστηματαρχών, μικρών τεχνικών γραφείων εργολαβικής απόδοσης κλπ.
Πέριξ αυτών αναπτύσσονται οικογένειες απομυζητικών συμφερόντων που απλώνονται σαν δίχτυ όλων των πιθανών πηγών κέρδους και μέσα σε αυτές ανήκει και το Πολιτικό προσωπικό της Εξουσίας των Δήμων και των Περιφερειών. 
Αυτό με την σειρά του δημιουργεί ένα πλήθος εξαρτημένων ατόμων από το δίχτυ αυτό που απλώνεται σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες που έχουν άμεση αλλά και έμμεση σχέση μα την διοίκηση και διαχείριση των οικονομικών των Δήμων ή των Περιφερειών. Έχουν ας πούμε πρόσβαση στις εργασιακές σχέσεις και στις προσλήψεις εργαζομένων από τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται εντός της περιοχής και αποτελούν τα εργαλεία εκβιασμού και πειθούς στην υποταγή ψήφου προς χάριν συγκεκριμένων ωφελούμενων. 

Προφανώς υπάρχουν  και άλλοι πολύ λόγοι, όπως λόγου χάρη η ιδεολογία, η προσκόλληση στο παρελθόν, η προσκόλληση στην ιστορία της οικογένειας , το επίπεδο μόρφωσης. το επίπεδο εκπαίδευσης και επαγγελματικής σταδιοδρομίας κλπ. 
Εκείνο που υπερέχει όλων είναι η έλλειψη ελευθερίας και αυτονομίας της Πόλης και μέσα από αυτήν η ελευθερία και αυτονομία του ατόμου που οδηγεί στην πραγματική και άμεση Δημοκρατία.