Η ΠΡΟΤΑΣΗ για τον επανακαθορισμό των όρων και της ιδεολογίας της Οργάνωσης των Εργατών ως Κοινωνική Συνδικαλιστική και Εργατική Αυτοδιαχείριση Εξουσίας

 

Σε αυτήν την αναζήτηση αγαπητέ φίλε/η  θα σε βάλω σε κάποια άλλα μονοπάτια.

Πριν κάμποσα χρόνια, όταν μοιράστηκα τις ανησυχίες μου για τον εκφυλισμό του Συνδικαλισμού στην Ελλάδα, δύο φίλοι και καθηγητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο Σάββας Ρομπόλης και ο Γιάννης Κουζής είδαν με ενδιαφέρον την πρόταση μιας άλλης , καινούργιας μορφής συνδικαλισμού όπου ξέφευγε απο τα στερεότυπα της οργάνωσης όπως τα είχε ανάγκη ο κομματικός μηχανισμός και το Κράτος και που τα έλεγχε σε απόλυτο βαθμό.
Η ιδέα ως κατά αρχήν σκέψη ήταν σε μια αποστροφή του λόγου του στο Αμφιθέατρο της ΓΣΕΕ, του Σάββα. Την έθεσε ως ερώτημα προς τον εαυτόν του αλλά από μικροφώνου. Οι δημοσιογράφοι βρισκόντουσαν στον κόσμο τους. Το ίδιο και οι παριστάμενοι συνδικαλιστές.

Ήταν ο τύπος της Κοινωνικής συνδικαλιστικής οργάνωσης , όπου η βάση της Πολιτικής της ταυτότητας ήταν η ανάγκη της διαμόρφωσης της Κοινωνίας των Εργατών στο επίπεδο της Πόλης ή της Κοινότητας.
Επειδή είχα διατυπώσει σε ανύποπτο χρόνο χωρίς να ονοματοδοτήσω την θέση μου , καθώς παρατηρούσα την κατρακύλα της φιλοσοφίας του οργανωμένου συνδικαλισμού, ήταν για εμένα ουσιαστικά το έναυσμα για σοβαρή ενασχόληση με την ιδέα της διαμόρφωσης της Κοινωνίας των Εργατών  και από την άποψη της θεωρητικής προσέγγισης αλλά και από την οργανωτική – λειτουργική της συγκρότηση.

Ο Εργαζόμενος με τις σημερινές μορφές οργάνωσης είναι περιορισμένος να έχει ή να αντλεί ή να διεκδικεί δικαιώματα όσο χρόνο βρίσκεται μέσα στην παραγωγή Και αυτό αν του το επιτρέπουν με τον «βούρδουλα» του Εργοδότη ή το νομικό πλαίσιο προστασίας του καπιταλιστή από την εκάστοτε Κυβέρνηση. Στην συνέχεια το σύστημα τον έχει εκπαιδεύσει σε μια άλλη διάσπαση ατόμου, του καταναλωτή χωρίς την ιδιότητα του παραγωγού εργάτη ή την διάσταση του Πολίτη με δικαιώματα στην εκλογή στην διακυβέρνηση της Πόλης, της Χωρικής Κοινότητας ή και του Κράτους σύμφωνα πάντα με το ισχύον Σύνταγμα.   Έτσι , με τις ιδιότητες αυτές ο εργάτης και η οικογένειά του ζουν σε μια αυταπάτη  ελευθερίας και ισότητας με τον καπιταλιστή.   Κάνουν μιμητικά ότι και ο Καπιταλιστής χωρίς το εισόδημα που έχουν για να ξοδέψουν να παίζει ιδιαίτερο ρόλο αρκεί να μην φορούν την φόρμα εργασίας.
Αυτό που σήμερα αποκαλείται συνδικαλιστική οργάνωση είναι μια περιχαρακωμένη κολεκτίβα κοινών συμφερόντων που βρίσκεται η μια σε σύγκρουση  με τη άλλη.
Το ζήτημα της αλληλεγγύης έχει αν κάνει μόνο με το εσωτερικό της κολεκτίβας συμφερόντων και όχι με την  έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη Κοινωνία των Εργατών.

Όμως η απόλυτη σκλαβιά του εργαζόμενου είναι πως ο ίδιος,  η οικογένεια του και οι ανάγκες της είναι κτήμα του Εργοδότη Καπιταλιστή και πως οι ανάγκες αυτές , η ευτυχία που είναι το ζητούμενο ή η λύτρωση των παιδιών απο τον βρόχο της εξάρτησης από τον καπιταλιστή υποχρεώνει το εργαζόμενο να ζει στην δουλεία δύο "αφεντικών". Επομένως και η συμμετοχή του στις διαδικασίες οργάνωσης και διεκδίκησης με ότι κινδύνους επαπειλούν την δράση του αυτή έχει ως αντίρροπη δύναμη την Οικογένεια και τις βασικές της ανάγκες.
Το σύστημα αυτό της οργάνωσης των εργατών αποκλείει την κοινωνική συγκρότηση στο επίπεδο πρώτα της Οικογένειας και δεύτερον του περιβάλλοντος που διαβιεί και αξιοποιεί την ζωή του έξω από την παραγωγή.

Μέσα από αυτήν την κατάσταση αναδύονται κάποιες αναπόδραστες αλήθειες:
α. Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας
Ο εργαζόμενος αποποιείται την ταυτότητα του παραγωγού μόλις περάσει την πύλη του εργοστασίου ή του γραφείου.
β. Ο καταναλωτικός μιμητισμός
Ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε καταναλωτή που προσπαθεί να μιμηθεί το πρότυπο ζωής της κυρίαρχης τάξης και ως Πολίτης το πρότυπο της Τάξης των Πολιτικών. 
γ. Το οικονομικό παράδοξο
Η μίμηση αυτή γίνεται με δανεικό χρήμα ή με το υστέρημα του μισθού του, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο χρέους και εξάρτησης που σε πολλές των περιπτώσεων οδηγεί στην προσωπική και οικογενειακή χρεοκοπία.  

Κάποτε είχα διατυπώσει την θέση πως «η σχέση μεταξύ εργαζομένου και καπιταλιστή δεν ήταν η εκμετάλλευση όπως ορίζεται στην μαρξιστική Θεωρία αλλά η ιδιοκτησία των Μέσων παραγωγής με μέσον Παραγωγής και τον ίδιο τον εργαζόμενο». Δηλαδή το Κεφάλαιο που δεν είναι τίποτε περισσότερο από την ιδιοκτησία των Μέσων Παραγωγής, εκλαμβάνει ως τέτοιο και τον εργαζόμενο  γι αυτό και ασκεί πάνω του κάθε δικαίωμα ιδιοκτησίας.
Έτσι ο εργαζόμενος καθώς και η οικογένεια του, οι ανάγκες του και οι ανάγκες της οικογένειας του γίνονται μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία του Καπιταλιστή. Είναι Κεφάλαιο του καπιταλιστή και αποτελεί εξάρτημα του μισθού που του καταβάλει ο καπιταλιστής.
Ήταν μια θέση που θυμάμαι πως ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από την ΕΣΑΚ-Σ αλλά και τους συντρόφους μου στην ΠΑΣΚΕ την εποχή που ήμουν Αντιπρόεδρος στο Εργατικό Κέντρο Θήβας.
Όμως συνεχίζοντας  από εκεί που σταμάτησα μπορώ να πω πως η εμπειρία μου με δίδαξε πως ο εργαζόμενος ζει σε μια διπλή σκλαβιά, μια διπλή ιδιοκτησία και ότι αυτή η διαπίστωση όσο και να ενοχλούσε την παραδοσιακή –κλασική μαρξιστική ανάλυση ήταν πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα.
Είναι τόσο μέσον παραγωγής των αναγκών του καπιταλιστή όσο και μέσον παραγωγής των αναγκών της Οικογένειας του.
Η διπλή αυτή σκλαβιά αναλύεται ως εξής:
α. Το πρώτο αφεντικό
Είναι ο εργοδότης στον χώρο εργασίας, ο οποίος αγοράζει τον χρόνο και την ενέργεια του εργαζομένου.
β. Το δεύτερο αφεντικό
Είναι οι ανάγκες της καθημερινότητας (στέγαση, υγεία, παιδεία, ενέργεια) που έχουν εμπορευματοποιηθεί πλήρως.
γ. Η ομηρία της επόμενης γενιάς
Ο εργαζόμενος υποτάσσεται για να εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών του. Όμως, το ίδιο το σύστημα εκπαιδεύει τα παιδιά αυτά να γίνουν οι επόμενοι πειθήνιοι εργαζόμενοι-καταναλωτές.

Έχοντας επομένως διαπιστώσει το μέγεθος της αλλοτρίωσης , το βάθος της διαφθοράς των συνδικαλιστικών ηγεσιών, την ανάγκη διατήρησης τους στην εξουσία που τους τάϊζε σαν μαντρόσκυλα στα κοπάδια της και τους «προίκιζε» με χρήμα και θέσεις, σκέφτηκα πως μια οργάνωση των εξαρτημένων από τον μισθό και την σχέση τους με τον καπιταλιστή εργαζομένων, σε κοινωνική θεσμική συγκρότηση θα έδινε, έναν διαφορετικό τύπο συνδικαλιστικής οργάνωσης, ως οργάνωσης των συντελεστών της παραγωγής στο επίπεδο οργάνωσης και δράσης της πόλης ή της Κοινότητας που θα συγκρουόταν με την ως τώρα καθεστηκυία τάξη οργάνωσης διεκδίκησης και διοίκησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων από τα κόμματα και το Κράτος.  
Δηλαδή η μεταφορά της συνδικαλιστικής δράσης από το στενό πλαίσιο της επιχείρησης στο επίπεδο της πόλης, της γειτονιάς και της κοινότητας που θα άλλαζε ριζικά τους όρους του παιχνιδιού.
Βασικός εχθρός των εργαζομένων έξω από τον Καπιταλιστή  ήταν και είναι τόσο οι παραδοσιακές μορφές οργάνωσης όσο και ο έλεγχος των κομμάτων και του Κράτους που «χρηματοδοτούσαν» και περιέβαλλαν με εξουσίες  και χρήμα τον εργατοπατερισμό και την διαφθορά των συνδικαλιστικών στελεχών. 
Ο Εργατοπατερισμός δεν έχει ιδεολογικές συγγένειες ή διαφορές με τα κόμματα αλλά παράγει την δική του ιδεολογία, της διατήρησης στην εξουσία για λογαριασμό τρίτων των ίδιων συνδικαλιστών υπό οιαδήποτε μορφή και αν εμφανίζεται.

Η αλλαγή των όρων θα είχε ως στόχο ο εργαζόμενος να μην εγκλωβίζεται στην διεκδίκηση  μόνο ενός καλύτερου μεροκάματου. Να διεκδικήσει  ποιοτική δημόσια υγεία, δωρεάν παιδεία, φθηνή στέγη, ελεύθερους χώρους για την οικογένειά του, έλεγχο τιμών αγαθών και εμπορευμάτων, διασφάλιση εργασίας αντίστοιχη και ανάλογη της τέχνης και της επιστήμης που σπούδασε ανθρώπινο περιβάλλον ανάπαυσης και ξεκούρασης κλπ.
Ο δεύτερος στόχος θα ήταν η διαμόρφωση μιας Ταξική συνείδηση στην καθημερινότητα: Δηλαδή την αλληλεγγύη που  δεν περιορίζεται στους συναδέλφους του ίδιου κλάδου. Απλώνεται σε όλη την τοπική κοινωνία, ενώνοντας εργαζόμενους, ανέργους, μετανάστες και συνταξιούχους.
Ο τρίτος στόχος θα ήταν η Απεξάρτηση από το Κράτος και τα Κόμματα: Δηλαδή η οργάνωση ξεκινά από τα κάτω. Δεν ελέγχεται από κομματικούς εγκάθετους ούτε περιμένει κρατικές επιχορηγήσεις για να λειτουργήσει.
Με τον τρόπο αυτό πιστεύω πως αυτή η μορφή οργάνωσης επαναφέρει την πολιτική στην πραγματική ζωή. Μετατρέπει την αναζήτηση της «ευτυχίας» και της «λύτρωσης» από ατομικό Γολγοθά σε συλλογικό κοινωνικό όραμα.

Θα πρότεινα αν είχε ενδιαφέρον μια τέτοια συζήτηση να εμβαθύνουμε ξεκινώντας από παραδείγματα που έχουν συντελεστεί ή απόπειρες προς ανάλογες μορφές οργάνωσης και στην συνέχεια να δούμε πως η ταξική συνείδηση αποκτάται ως αξία επιβίωσης της κοινότητας όταν η ίδια ξεφεύγει από την διαχείριση της εξάρτησης της εργασίας στον Καπιταλιστή και παίρνει μορφές αυτοδιαχείρισης της εξουσίας και ρυθμιστή των οικονομικών , πολιτικών , κοινωνικών αναγκών της.
Θα πρέπει όμως να αντιληφθούμε στο ψάξιμο αυτό πως έχουν ήδη συντελεστεί καινούργιες μορφές εργασίας όπως η ενοικίαση εργαζομένων ή η τηλεργασίας που αποτελεί  ένα είδος διάσπασης και απομονωτισμού του εργαζόμενου από το σύνολο του κοινωνικού περιβάλλοντος που αποκλείει την εμπειρία και την γνώση της καταπίεσης και των αναγκών που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην παραγωγή ως εξαρτημένοι από αυτήν και ως καταναλωτές που η κοινωνικής τους θέση προσδιορίζεται από την θέση που έχουν στην παραγωγή.
Με μια διαφορετική διατύπωση θα έλεγα να δούμε την ταξική συνείδηση όχι ως μια θεωρητική κατασκευή, αλλά ως ένα εργαλείο υλικής επιβίωσης που γεννιέται μέσα από την κοινότητα. Όταν η οργάνωση ξεφεύγει από τη διαχείριση της μισθωτής σκλαβιάς και περνά στην αυτοδιαχείριση, η εξουσία παύει να είναι κάτι που «καταλαμβάνεται» και γίνεται κάτι που ασκείται στην καθημερινότητα.

Νομίζω πως στην συζήτηση και την συλλογιστική μας μπορούμε  να περιβάλλουμε ιστορικά παραδείγματα που αν θέλουμε μπορούμε να τα εξετάσουμε ειδικά σε μια άλλη συζήτηση ως αυτόνομη κριτική κατανόηση της ανάγκης που δημιουργήθηκαν και τους σκοπούς που υπηρέτησαν.
Τώρα απλά θα κάνω μόνο αναφορές:

Τα «Recuperated Factories» (Ανακτημένα Εργοστάσια) στην Αργεντινή (2001): Μετά την οικονομική κατάρρευση, οι εργαζόμενοι κατέλαβαν εργοστάσια που εγκατέλειψαν οι καπιταλιστές (με πιο γνωστό το εργοστάσιο κεραμικών Zanon ή το ξενοδοχείο Bauen). Δεν περιορίστηκαν στην παραγωγή. Τα εργοστάσια μετατράπηκαν σε κέντρα της κοινότητας, στεγάζοντας λαϊκές συνελεύσεις, πολιτιστικά κέντρα και δομές υγείας για τη γειτονιά. Η επιβίωση του εργοστασίου έγινε υπόθεση όλης της πόλης.

Οι Αυτόνομες Κοινότητες των Ζαπατίστας (Chiapas, Μεξικό): Από το 1994 και μετεξέλιξή τους το 2003, οι Ζαπατίστας δημιούργησαν τα Caracoles (Σαλιγκάρια), δομές αυτόνομης διακυβέρνησης. Η οικονομική ζωή (συνεταιρισμοί καφέ, καλαμποκιού), η παιδεία και η υγεία ρυθμίζονται από τα Συμβούλια Καλής Κυβέρνησης με βάση την αρχή «διοικώ υπακούοντας» (mandar obedeciendo). Η ταξική και πολιτισμική τους συνείδηση είναι η ίδια η θωράκιση της επιβίωσής τους απέναντι στο κράτος και τα καρτέλ.

Τα Αυτοδιαχειριζόμενα Κοινωνικά Κέντρα στην Ιταλία (Centri Sociali): Από τη δεκαετία του '70 και του '80 (κίνημα της Αυτονομίας), κατειλημμένοι χώροι σε εργατικές γειτονιές του Μιλάνου και της Ρώμης λειτούργησαν ως συνδικάτα της πόλης. Εκεί οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι φοιτητές οργάνωναν «απεργίες ενοικίων», αυτομειώσεις στις τιμές του ρεύματος και των εισιτηρίων, ρυθμίζοντας τις κοινωνικές τους ανάγκες έξω από το κράτος.

Έχοντας υπόψη τα τρία παραδείγματα θέλω να μείνω περισσότερο στο ζήτημα της αναθεώρησης της Ταξικής Συνείδησης όπως την έθεσα ως Εργαλείο Υλικής Επιβίωσης της κοινότητας. 

Στον παραδοσιακό συνδικαλισμό, η ταξική συνείδηση εξαντλείται στη διαπραγμάτευση της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης.
Όταν όμως η κοινότητα περνά στην αυτοδιαχείριση των αναγκών της, η ταξική συνείδηση μεταμορφώνεται ριζικά:

Α. Κατάργηση του διαχωρισμού Παραγωγού - Καταναλωτή: Η κοινότητα αποφασίζει η ίδια τι θα παραχθεί, πώς θα παραχθεί και πώς θα διανεμηθεί με βάση τις πραγματικές ανάγκες (π.χ. συλλογικές κουζίνες, κοινοτικά ιατρεία), και όχι με βάση το καπιταλιστικό κέρδος.

Β. Απεξάρτηση από το Εμπόρευμα: Η ευτυχία και η ασφάλεια της οικογένειας παύουν να εξαρτώνται από το αν ο εργαζόμενος είναι «αρεστός» στον εργοδότη. Η κοινότητα εγγυάται τη στέγαση, την τροφή και την παιδεία των μελών της μέσα από δομές αλληλεγγύης.

Γ. Μετατόπιση της Εξουσίας: Η πολιτική επιστρέφει στη βάση. Ο ρυθμιστής της ζωής δεν είναι ο νόμος του κράτους ή η αυθαιρεσία του κεφαλαιούχου, αλλά η Λαϊκή Συνέλευση της Γειτονιάς/Κοινότητας. Η εξουσία αποσυγκεντρώνεται και γίνεται συλλογική πράξη.

Λόγω όμως της αναφορά μου στην «Τηλεργασία» και καθώς ο φόβος της κατακλυσμικής εργασιακής μεταρρύθμισης όσο θα αυξάνονται τα Ντατα Σέντερς και η Τεχνική Νοημοσύνη θα αντικαθιστά σημαντικά τμήματα της παραγωγής , πρέπει και εδώ να κάνω μια στάση.

Τηλεργασία: Η Νέα Μορφή Απομόνωσης και Διάσπασης. Η ύψιστη καπιταλιστική στρατηγική αποξένωσης της εποχής μας

Η Τηλεργασία λειτουργεί ως «λευκό κελί»  σε φυλακή υψίστης ασφάλειας.
Ο εγκλεισμός στον ιδιωτικό χώρο: Η τηλεργασία μετατρέπει το σπίτι του εργαζόμενου (τον χώρο αναπαραγωγής και ξεκούρασης) σε χώρο παραγωγής. Ο εργαζόμενος απομονώνεται φυσικά. Δεν υπάρχει πια το «διάλειμμα για τσιγάρο», η κοινή δυσαρέσκεια στον διάδρομο, η φυσική αλληλεπίδραση που γεννά τη συζήτηση για τα κοινά προβλήματα.

Ο αποκλεισμός της βιωμένης εμπειρίας: Όταν ο εργαζόμενος βλέπει τους συναδέλφους του μόνο ως «κουτάκια» σε μια οθόνη του Zoom ή του Teams, χάνεται η ενσυναίσθηση της κοινής μοίρας. Η καταπίεση (εντατικοποίηση, απλήρωτες υπερωρίες, ψυχολογική πίεση) βιώνεται ως ατομική αποτυχία ή ατομικό άγχος, και όχι ως ταξική συνθήκη.

Η ψευδαίσθηση της «αυτονομίας»: Το σύστημα εκπαιδεύει τον τηλεργαζόμενο να πιστεύει ότι είναι «ελεύθερος» επειδή δουλεύει με τις πιτζάμες του. Στην πραγματικότητα, είναι πλήρως ελεγχόμενος από ψηφιακούς αλγορίθμους επιτήρησης.

Ο καταναλωτισμός του απομονωμένου: Ως καταναλωτής, ο τηλεργαζόμενος αποκόπτεται ακόμα περισσότερο. Η κοινωνική του θέση προσδιορίζεται από την ψηφιακή του κατανάλωση (e-shopping, delivery), ενισχύοντας την αυταπάτη της ταξικής ουδετερότητας. Δεν βλέπει τον εαυτό του ως μέλος της εργατικής τάξης, αλλά ως έναν απομονωμένο «διαχειριστή καθηκόντων»

Πολλά πράγματα στην εποχή μας μπαίνουν σαν παιγνίδι – δώρο αξιοσύνης προσφοράς των καπιταλιστών και της νέας τάξης πραγμάτων  εγκλωβίζοντας σε αυτό το παιγνίδι –δώρο όλο και περισσότερα επιστημονικά μυαλά αλλά ταυτόχρονα δείχνει το επαχθές πρόσωπο στους εν δυνάμει εκτοπισμένους της Τεχνικής Νοημοσύνης ή της «λύτρωσης» τους, με τον  Υπερανθρωπισμό. ( Ένα κεφάλαιο χωριστής συζήτησης).

Η Απάντηση σε αυτό που είχε ξεκινήσει ως μόδα του Τεχνοκρατισμού στην Πολιτική που ως συνέχεια επηρέασε τον πολιτικό λόγο των συνδικαλιστών ( φαινόμενο «μάνατζερ-συνδικαλισμό» της τεχνοκρατίας)  τώρα έχει αποκτήσει μόνιμη θέση σαν εφιάλτης που κατά την ταπεινή μου άποψη έχει αντίδοτο στον κοινωνικό συνδικαλισμό της πόλης που θέλει να μεταφέρει το κέντρο βάρους εκεί που ζει ο εργαζόμενος, αφού δεν μπορεί να τον βρει εκεί που δουλεύει. Η Συνδικαλισμένη δύναμη έχει υποχωρήσει αισθητά ώστε να αποτελεί έκπληξη η ύπαρξη εργατικού σωματείου στην δεύτερη βιομηχανική ζώνη της χώρας, Οινόφυτα – Σχηματάρι.

Αν ο εργαζόμενος γίνει διάσπαρτος σε «εκατοντάδες σπίτια», το σημείο συνάντησης πρέπει να είναι η γειτονιά. Τα τοπικά εργατικά κέντρα βάσης, οι κοινοτικοί χώροι και οι πολιτιστικές λέσχες γίνονται οι νέοι χώροι κοινωνικοποίησης και συνειδητοποίησης
Η διεκδίκηση πρέπει να αφορά το γεγονός ότι ο καπιταλιστής, μέσω της τηλεργασίας, μετακυλύει το κόστος παραγωγής (ρεύμα, ίντερνετ, θέρμανση, τεχνολογικός εξοπλισμός) στην οικογένεια του εργαζομένου.

Η ανάγκη λοιπόν για μια οργάνωση που ξεκινά από την Πόλη και την Κοινότητα δεν είναι απλώς μια ρομαντική εναλλακτική. Είναι η μοναδική ρεαλιστική απάντηση απέναντι σε ένα σύστημα που προσπαθεί να μας μετατρέψει σε απομονωμένες καταναλωτικές μονάδες, εγκλωβισμένες πίσω από μια οθόνη.

 Έχω αρθρογραφήσει μέχρις σήμερα σε διάφορες ιστοσελίδες  αρκετές φορές και πάνω στις μεθόδους οργάνωσης και στην ιδεολογία του Κοινωνικού Εργατικού Συνδικαλισμού και αυτή η τωρινή αρθρογραφία προσπαθεί να ανοίξει  λίγο περισσότερο την οπτική.

Έχω συνειδητοποιήσει πως η διατύπωση μιας θεωρίας δεν είναι εύκολο πράγμα και συνήθως, ιστορικά μέχρι σήμερα,  γίνεται απ έξω από τον συγκεκριμένο άνθρωπο με τις βιωματικές του ανάγκες. Δηλαδή όσοι καταπιάστηκαν θεωρητικά στην ανάλυση των εργασιακών σχέσεων και τις  διεργασίες που εφηύρε το Κεφάλαιο στην εκμετάλλευση των εργαζομένων ήταν οι επιστήμονες της Πολιτικής στην Οικονομίας που όμως δεν είχαν ζήσει ούτε μια ώρα πραγματικής μισθωτής σκλαβιάς ή την απώλεια του μισθού και την αναστολή των προσδοκιών της οικογένειας όταν η ανεργία αντικαθιστούσε την οικονομική δυναμική που εξασφάλιζε η μισθωτή εξάρτηση. Ούτε καν έζησαν  την εξάρτηση της απόλυτης φτώχειας με την αλλαγή του τρόπου ζωής. Αντιλαμβάνονταν στην οθόνη του υπολογιστή τους ή στο χαρτί που τοποθετούσαν με τον κονδυλοφόρο τις σκέψεις τους, τους εργαζόμενους ως ποντίκια σε πειραματικό εργαστήριο. Γι αυτό ο Μαρξισμός δεν μπόρεσε να γίνει το καταφύγιο του κάθε εργαζόμενου και μάλιστα της πλέμπας από την Εργατική Τάξη.

Είναι άλλο είναι να το περιγράφεις και να αναλύεις τις επιπτώσεις της με τους επιστημονικούς όρους- εργαλεία  και άλλο να το ζεις την ώρα που γεννιέται, να το αισθάνεσαι την ώρα που ζωντανεύει κυριαρχώντας σε και μάλιστα να το καταλαβαίνει στην πραγματική του διάσταση ως εμπόδιο στην ανάγκη της διεκδίκησης μέσα από την συλλογικής σχέση αλληλεγγύης ή την αυτοπραγμάτωση των φιλοδοξιών σου που βλέπεις να ανατρέπονται καθ ον χρόνο εσύ πρέπει να ταλαντευτείς ανάμεσα στην υποταγή ή στην επανάσταση. Στην απεργία της διεκδίκησης ή στην προσαρμογή του «καλού εργάτη» για τ’ αφέντη το ψωμί ή το γάλα του μωρού.

Έτσι η περιγραφή μιας Θεωρίας οργάνωσης των εργατών και των οικογενειών τους σε μια θεσμική υπόσταση Δημοκρατίας και Ταξικής Ταυτότητας χρειάζεται ένα σύνολο ανθρώπων διαφορετικών επιπέδων γνωστικής εκπαίδευσης.

Η θεωρεία μου ξεπηδά μέσα από την συνδικαλιστική μου δράση και τις διαπιστώσεις που έζησα και ως θύτης και ως θύμα.

Όταν η απώλεια του μισθού δεν είναι μια στατιστική σε ένα διάγραμμα, αλλά ο φόβος ότι αύριο δεν θα έχεις να πάρεις γάλα για το παιδί σου, η θεωρία αναγκαστικά επαναπροσδιορίζεται. Η ανεργία δεν είναι απλώς «αναπαραγωγή του στρατού των ανέργων» (όπως γράφουν τα βιβλία), αλλά μια υπαρξιακή και οικογενειακή ακύρωση.

Θέλω να μείνω σε αυτό το σημείο και να εξηγήσω πως η θεωρία που προσπαθώ να διατυπώσω ως ένα είδος μανιφέστου εδράζεται ή ξεπηδά μέσα από την δράση που βίωσα ως συνδικαλιστής και που απέρριψαν τις μέχρις σήμερα μορφές εξάρτησης της οργάνωσης των εργατών.

Ζώντας σε διαφορετικούς χρονικούς κύκλους την θέση του Θύτη και του Θύματος με προίκισε με μια αναγκαία αυτογνωσία της ύπαρξης μου ως προς τις καταστάσεις και τα αποτελέσματα τους.  Στον παραδοσιακό, κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό, ένας έντιμος αγωνιστής συχνά εγκλωβίζεται. Γίνεται άθελά του «θύτης» όταν συντηρεί αυταπάτες, όταν συμβιβάζεται με το λιγότερο κακό ή όταν αναπαράγει τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις του συστήματος που υποτίθεται ότι πολεμά. Και γίνεται «θύμα» όταν το ίδιο το σύστημα (ή το κόμμα, ή η εργοδοσία) τον απομονώνει, τον εξουθενώνει και τον τιμωρεί επειδή τόλμησε να κοιτάξει πέρα από το μαντρί.

Από την άλλη πλευρά του ποταμού, ο ακαδημαϊκός αναλύει την «απεργία». Εσείς όμως, όπως και εγώ, ζήσατε το πώς η φτώχεια και ο φόβος της απόλυσης λειτουργούσαν ως μηχανισμοί πειθάρχησης. Ο εργαζόμενος που λυγίζει δεν είναι απαραίτητα «προδότης»· είναι ένας άνθρωπος τρομοκρατημένος από το φάσμα της εξαθλίωσης. Ο Κοινωνικός Συνδικαλισμός της Κοινότητας πρέπει να χτιστεί ακριβώς πάνω σε αυτό: να δημιουργήσει το δίχτυ ασφαλείας (τροφή, στέγη, αλληλεγγύη) ώστε ο εργαζόμενος να μπορεί να απεργήσει και να διεκδικήσει χωρίς να φοβάται ότι η οικογένειά του θα πεινάσει.

Σε αυτό το σημείο θα πρόσθετα ακόμη ένα παράδειγμα που υπάρχει και το ζούμε στην καθημερινότητα μας αλλά φαίνεται πως το έχουμε συνηθίσει και από-ενοχοποιήσει:
Υπάρχει η εντύπωση πως η εξάρτηση και η εκμετάλλευση παράγεται και συντελείται στους χώρους της εργοστασιακή και βιοτεχνικής παραγωγής περισσότερο από τους άλλους χώρους όπου οι εργαζόμενοι νομοθετικά και συμβολικά ονομάζονται Εργάτες σε αντίθεση με τον επίσης κοινωνιολογικό - οικονομικό όρο Υπάλληλοί. Ο καπιταλισμός για να μπορεί να ελέγχει τους εργαζόμενους και τις αντιδράσεις τους έχει κατασκευάσει βιτρίνες ανάμεσα των "από μέσα" και των "απ έξω". Έτσι ο δάσκαλος σε ένα σχολείο που είναι δημόσιο έχει την ασφάλεια της θέσης του ως προς τον δάσκαλο σε ένα σχολείο ιδιωτική επιχείρηση που ζεί την θέση της ανασφάλειας και άρα της υποχωρητικότητας στις απαιτήσεις του εργοδότη του. Όμως και οι δύο έχουν τη αυταπάτη πως είναι ανώτεροι των εργατών στην οικοδομή ή στο εργοστάσιο ή στην στοά ενός ορυχείου. Αυτό που τους δημιουργεί αυτή την διάσταση αντίληψης είναι αυτό που λέω Βιτρίνα των απ έξω προς τους από μέσα. Κανείς τους δεν μπορεί αν αντιληφθεί πως η εκμετάλλευση και η εξάρτηση δεν έχουν σχέση με το που και πως συντελούνται αλλά ότι υπάρχουν ως δυνάμεις υποταγής που επιβάλει ο καπιταλισμός σε όποια μορφή εκδηλώνεται. Αν λοιπόν καταφέρουμε να γεφυρωθούν αυτές οι αποστάσεις και να γκρεμιστούν τα τείχη που βαστούν διασπασμένη την κοινωνία των εξαρτημένων του μισθού εργαζόμενων, τότε η συγκρότηση μια Θεσμικής Κοινωνικής Οργάνωσης ως Κοινωνική Συνδικαλιστική και Εργατική Αυτοδιαχείριση Εξουσίας είναι σίγουρο πως μπορεί να επιτευχθεί.

Αυτές οι δύο παρατηρήσεις και το παράδειγμα μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση της ανάγκης της σύνθεσης ως μια νέα θεσμική υπόσταση Δημοκρατίας και Ταξικής Ταυτότητας, που απαιτεί τη σύμπραξη ανθρώπων από διαφορετικά γνωσιακά επίπεδα, που είναι ο μόνος τρόπος να γεφυρωθεί το χάσμα των ταξικών – κοινωνικών διαιρέσεων.

Οι συντελεστές στην συγκρότηση αυτής της πρότασης μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως εξής:
Α. Η Βιωματική Γνώση (Η Βάση): Είναι οι εργαζόμενοι που ξέρουν από πρώτο χέρι την καταπίεση, τις σύγχρονες μορφές εντατικοποίησης χωρίς δικαιώματα, την απομόνωση της τηλεργασίας και την αγωνία της επιβίωσης. Χωρίς αυτούς, η θεωρία είναι νεκρό γράμμα.

Β. Η Επιστημονική/Τεχνική Γνώση (Οι Σύμμαχοι): Είναι οι ριζοσπάστες επιστήμονες  που μπορούν να προσφέρουν τα εργαλεία: νομική θωράκιση, οικονομική ανάλυση των πόρων της πόλης, τεχνολογικές λύσεις για την επικοινωνία των τηλεργαζομένων, την οργάνωση των κέντρων αλληλεγγύης και οικονομικής υποστήριξης των ευάλωτων στελεχών της κοινωνικής συγκρότησης.

Γ. Η Σύνθεση στη Λαϊκή Συνέλευση: Όταν αυτοί οι δύο κόσμοι συναντιούνται ισότιμα στο επίπεδο της γειτονιάς, η θεωρία παύει να είναι «ξένη». Γίνεται συλλογικό σχέδιο δράσης. Ο εργάτης δεν είναι ο «πελάτης» που περιμένει τον συνδικαλιστή-δικηγόρο να του λύσει το πρόβλημα, αλλά ο συν-διαμορφωτής της πολιτικής που θα οδηγήσει στην λύση το κάθε πρόβλημα.

Σε αυτό το σημείο και λίγο πριν την τελική πρόταση προς συζήτηση, νομίζω πως είναι σκόπιμο να εξιστορήσω εκείνα τα γεγονότα που με οδήγησαν να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τις μεθόδους και τις μορφές συλλογικής συγκρότησης και της ανάγκης για την Κοινωνία των Εργατών. 

Κάποια στιγμή , την εποχή της έναρξης της Οικονομικής κατάρρευσης της Χώρας μας ( να παρατηρήσω εδώ ως παρένθεση πως η περίοδος της χρεοκοπίας που την ζήσαμε στην έξαρσης της και την ζούμε στην συνέχεια της σήμερα, ως περίοδο των μνημονίων, ήταν μια συνειδητή συμφωνία απατεώνων πολιτικών που εξαγοράστηκαν για την μετακύλιση της οικονομικής κρίσης των Τραπεζών των ισχυρών Οικονομιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην καταστροφή μιας έτσι κι αλλιώς αδύναμης οικονομίας που θα μπορούσε να υπηρετήσει επιτέλους και τον ρόλο για τον οποίο αυτή η χώρα αναγνωρίσθηκε με την συνθήκη του Λονδίνου το 1832) είχε ξεκινήσει να βρίσκει εύφορο χώρο η Τεχνοκρατία που ερχόταν να βγάλει από τα αδιέξοδα τον Πολιτικό Λόγο και την Πολιτικής Στρατηγική στην Οικονομία. Ο Τεχνοκρατισμός σιγά - σιγά εισχωρούσε τόσο στον τρόπο που διαπραγματευόταν το συνδικάτο με τον καπιταλιστή όσο και στον τρόπο που ο "πολιτικός" λόγος που ο συνδικαλιστής επικοινωνούσε με τον συνάδελφο εργαζόμενο και ζητούσε από αυτόν να τον διατηρήσει στην εξουσία του στο Συνδικάτο είχε περάσει στην σφαίρα του Μάνατζερ Συμβούλου της Τεχνοκρατίας. Εκεί κατάλαβα πως ο Εργατοπατερισμός από την απλή του μορφή , του δουλοπάροικου του Συστήματος Εξουσίας  και της γραφειοκρατίας είχε περάσει να ανώτερο επίπεδο. Στην ιστορία του εργατικού "κινήματος" στην Ελλάδα, οι Πολιτικές παρατάξεις πάντοτε έψαχναν τρόπους χειραγώγησης των οργανωμένων εργατών  και του ελέγχου  της δυναμικής των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Έτσι , για πάρα πολλά χρόνια οι εκπρόσωποι των οργανωμένων εργατών και των συνδικάτων τους δεν ήταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αλλά τα αναγνωρισμένα από το κράτος ευγενή επαγγέλματα. Ένας Γιατρός, ένας Δάσκαλος, ένας καθηγητής, ένα Συμβολαιογράφος, ένας Διπλωματούχος Μηχανικός. Σήμερα ο κίνδυνος που ερχόταν από το παρελθόν φτιασιδωμένος με νέα σύγχρονα και οικεία ρούχα, ερχόταν ως ο «Τεχνοκράτης» Συνδικαλιστής. Κάποτε , σε μια μεγάλη Συνδικαλιστική Παράταξη είχε ειπωθεί το αμίμητο: "Σιγά μην Βάλουμε τους Μουτζούρηδες Προέδρους στην ΓΣΕΕ". Σε μια συνεδρίαση αυτής της παράταξης στο Αμφιθέατρο του κτηρίου της ΓΣΕΕ, είχε ειπωθεί επίσης : " Οι Πρόεδροι όλων των Εργατικών Κέντρων πρέπει αν είναι Μορφωμένοι με Πανεπιστημιακή μόρφωση και ειδικά Τραπεζικά Στελέχη". Αυτή η κατάσταση που την βίωνα, όχι μόνο εγώ αλλά και πλήθος άλλων συνδικαλιστών δεν δημιουργούσε τριγμούς στα θεμέλια των οργανώσεων. Αντιλήφθηκα δυστυχώς πως ο λεγόμενος "Ταξικός Συνδικαλισμός" αδυνατούσε να κατανοήσει το καινούργιο και σιγά – σιγά περνούσε στην ολοκληρωτική αστικοποίηση του βαστώντας ωστόσο τα συνθήματα που παρέπεμπαν σε ξεχασμένες εποχές.  

Η Σχέση μας με την Πολιτική Θεωρία

Η οργάνωση της κοινότητας παίρνει στα χέρια της τη ρύθμιση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αναγκών της βάσης. Μέσα σε αυτό το αναγεννησιακό περιβάλλον η ταξική συνείδηση από ατομικό καθήκον ή ατομική κατανόηση περνά σε μια συνθήκη  ολοκλήρωσης της κοινωνίας ως θεσμική οντότητα που , εδώ είναι και το ερώτημα. Που έρχεται σε αντίθεση με τον κλασικό μαρξισμό ή συμφωνεί με τον αναθεωρητικό νεομαρξισμό;

Βασικά θα μείνω σε μια συμπτυγμένη παρουσίαση τριών τάσεων στον Μαρξισμό για να δούμε τις αντιθέσεις ως προς την πρόταση:

Η πρότασή μου για μια κοινότητα που αυτοδιαχειρίζεται τις ανάγκες της ως θεσμική οντότητα αποκλίνει από τον κλασικό μαρξισμό και συγγενεύει εν μέρει με τον νεομαρξισμό, αλλά στην πραγματικότητα υπερβαίνει και τους δύο, καθώς συναντά τις αρχές του ελευθεριακού κομμουνισμού (αναρχισμού).

Ας δούμε πώς τοποθετείται η πρότασή που καταθέτω σε σχέση με τους τρεις στοχαστές που επέλεξα για να δούμε την συγγένεια με την κάθε πλευρά.

1. Μιχαήλ Μπακούνιν (Αναρχισμός / Ελευθεριακός Σοσιαλισμός)

Η πρότασή μου κατ αρχήν πιστεύω πως συμφωνεί απόλυτα με τον Μπακούνιν.

• Η θέση του: Ο Μπακούνιν απέρριπτε κάθε μορφή κεντρικού κράτους (ακόμα και του εργατικού). Πρέσβευε ότι η επανάσταση πρέπει να καταστρέψει αμέσως το κράτος και να αντικατασταθεί από μια ομοσπονδία αυτόνομων κοινοτήτων (κομμούνες) και παραγωγικών συνεταιρισμών.
• Η σύνδεση: Η ιδέα ότι η κοινότητα παίρνει στα χέρια της την εξουσία από τα κάτω προς τα πάνω (bottom-up), χωρίς τη διαμεσολάβηση ενός κυβερνητικού μηχανισμού, είναι η επιτομή της μπακουνινικής άμεσης δράσης και της κοινοτικής αυτοδιοίκησης.

2. Σαρλ Μπετελέμ (Charles Bettelheim - Νεομαρξισμός / Ανάλυση της Μετάβασης)

Η πρότασή επιβεβαιώνει και εφαρμόζει τις προειδοποιήσεις του Μπετελέμ.

• Η θέση του: Ο Μπετελέμ (στο έργο του για τους ταξικούς αγώνες στην ΕΣΣΔ) ανέλυσε πώς η απλή κρατικοποίηση των εργοστασίων δεν καταργεί τον καπιταλισμό. Αν οι εργάτες δεν έχουν τον πραγματικό, καθημερινό έλεγχο της παραγωγής, τότε μια νέα τάξη (η κρατική γραφειοκρατία / οι τεχνοκράτες) παίρνει τη θέση του καπιταλιστή.
• Η σύνδεση: Η πρότασή μου απαντά ακριβώς στο πρόβλημα που έθεσε ο Μπετελέμ. Μετατρέποντας την ταξική συνείδηση σε θεσμική οντότητα της κοινότητας, εμποδίζεται η εμφάνιση των «τεχνοκρατών-μάνατζερ» που περιγράφω πιο πάνω.

3. Λέον Τρότσκι (Κλασικός Μαρξισμός / Μπολσεβικισμός)

Η πρότασή αυτή επίσης  έρχεται σε δομική αντίθεση με τον Τρότσκι, παρά τη δεδομένη κοινή αντιμετώπιση του κεφαλαίου.

• Η θέση του: Ως κλασικός μαρξιστής, ο Τρότσκι πίστευε στην αναγκαιότητα του «Εργατικού Κράτους», του συγκεντρωτικού σχεδιασμού της οικονομίας και της καθοδήγησης από το Κόμμα (έστω και με εργατική δημοκρατία/Σοβιέτ).
• Η αντίθεση: Για τον Τρότσκι, η αποσπασματική αυτοδιαχείριση σε επίπεδο πόλης ή κοινότητας, χωρίς κεντρικό κρατικό έλεγχο, θα θεωρούνταν ουτοπική και ευάλωτη στις πιέσεις της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς. Ενώ η πρότασή μου αρνείται αυτόν τον κρατικό συγκεντρωτισμό.

Συμπερασματικά, Η πρότασή μου έρχεται σε αντίθεση με τον κλασικό μαρξισμό στο ζήτημα του κράτους και της εξουσίας. Αντίθετα, αξιοποιεί τα εργαλεία του νεομαρξισμού για να ξεσκεπάσει τις σύγχρονες μορφές εκμετάλλευσης (αλλοτρίωση, τεχνοκρατία, βιτρίνα), αλλά τοποθετεί τη λύση στο πεδίο του κοινοτικού ελευθεριακού συνδικαλισμού.

Είναι μια σύνθεση που ξεπερνά τα δογματικά στεγανά, επειδή είμαι βέβαιος πλέον πως η ιστορία δεν μας έδωσε την εξέλιξή τους ως συνέχεια σε ένα ανώτερο επίπεδο οργάνωσης της κοινωνίας πάντα σε σχέση με την υπεροχή του Καπιταλισμού και του Ιμπεριαλισμού.
Απεναντίας , παρατηρώντας και στην χώρα μας , ο συνδικαλισμός υπέστη συντριπτική ήττα και στο επίπεδο της οργάνωσης και στο επίπεδο της θεωρίας.

Ο όρος «Κοινοτικός Ελευθεριακός Συνδικαλισμός» είναι ο πλέον δόκιμος. Αποδίδει ανάγλυφα τη σύνθεση που επιχειρείται στην Πρόταση: παίρνει την ταξική, οργανωτική δομή του συνδικαλισμού, τη μεταφέρει έξω από το εργοστάσιο, στο επίπεδο της κοινότητας/πόλης, και της δίνει ελευθεριακό (αντικρατικό, αυτοδιαχειριζόμενο) περιεχόμενο.
Η ταξική συνείδηση δεν είναι κάτι που πρέπει να «διαβάζεις στα βιβλία» πριν δράσεις, δηλαδή δεν διδάσκεται ούτε αποτελεί προϋπόθεση ο περιοριστικός χώρος της παραγωγής αλλά μια αξία που αναδύεται βιωματικά την ίδια στιγμή που η κοινότητα αρχίζει να οργανώνει την επιβίωσή της.

Ο Κοινοτικός Ελευθεριακός Συνδικαλισμός και η Ανάδυση της Ταξικής Συνείδησης στην Πράξη

Καθιστώ σαφές το θεωρητικό και ιδεολογικό στίγμα αυτής της πρότασης, όχι για να εγκλωβιστούμε σε δογματικές αψιμαχίες, αλλά για να καθοδηγήσουμε τη σκέψη μας μακριά από τις παγίδες του παρελθόντος. Η πρότασή μου για την οργάνωση της βάσης ονομάζεται ρητά: Κοινοτικός Ελευθεριακός Συνδικαλισμός.

1. Η Υπέρβαση του Κλασικού Μαρξισμού και του Μπολσεβικισμού

Ερχόμαστε σε δομική αντίθεση με την κλασική μαρξιστική και τροτσκιστική αντίληψη στο ζήτημα της εξουσίας.

• Αρνούμαστε την ιδέα ότι η ταξική συνείδηση χρησιμεύει απλώς για την οικοδόμηση ενός συγκεντρωτικού «Εργατικού Κράτους» ή ότι η ζωή μας πρέπει να ρυθμίζεται από τα πάνω, μέσω κομματικών καθοδηγητών και κρατικών πλάνων.
• Η ιστορία απέδειξε πως όταν η εξουσία συγκεντρώνεται στο Κράτος, η παραγωγή και η κοινωνία δεν απελευθερώνονται. Απλώς, τη θέση του καπιταλιστή καταλαμβάνει μια νέα, αδίστακτη τάξη: η κρατική και τεχνοκρατική γραφειοκρατία.

2. Η Αξιοποίηση των Εργαλείων του Νεομαρξισμού

Αναγνωρίζουμε την ορθότητα των αναλύσεων του αναθεωρητικού νεομαρξισμού (όπως του Σαρλ Μπετελέμ).

• Υιοθετούμε τα επιστημονικά εργαλεία που ξεσκεπάζουν τις σύγχρονες μορφές αλλοτρίωσης.
• Συμφωνούμε ότι η απλή αλλαγή ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής δεν σημαίνει τίποτα, αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν έχουν τον πραγματικό, καθημερινό έλεγχο της ζωής τους.
• Εκεί όμως που ο νεομαρξισμός συχνά εγκλωβίζεται σε ακαδημαϊκές θεωρίες μέσα στα πανεπιστήμια, εμείς κατεβαίνουμε στο πεζοδρόμιο και προτείνουμε πράξη.

3. Η Σύγκλιση με τον Ελευθεριακό Σοσιαλισμό (Μπακούνιν)

Η πρότασή μας συνδέεται άρρηκτα με την ελευθεριακή παράδοση του Μιχαήλ Μπακούνιν.

• Πιστεύουμε στην άμεση κατάργηση της κρατικής διαμεσολάβησης και στην αντικατάστασή της από μια ομοσπονδία αυτόνομων κοινοτήτων.
• Η εξουσία δεν «καταλαμβάνεται» για να ασκηθεί από μια νέα κυβέρνηση· διαχέεται και διαλύεται μέσα στην ίδια την κοινωνία των εργαζομένων στο επίπεδο της Πόλης.

4. Πώς Αναδύεται η Ταξική Συνείδηση κατά τη Λειτουργία της Κοινότητας

Η μεγαλύτερη αυταπάτη του παλαιού συστήματος ήταν ότι ο εργάτης έπρεπε πρώτα να «εκπαιδευτεί ιδεολογικά» από το κόμμα και μετά να δράσει. Εμείς ανατρέπουμε αυτή τη λογική:

• Η συνείδηση ως αξία επιβίωσης: Η ταξική συνείδηση δεν είναι θεωρητικό μάθημα. Αναδύεται οργανικά και βιωματικά κατά την έναρξη της λειτουργίας της αυτόνομης κοινότητας.
• Η μεταμόρφωση της καθημερινότητας: Τη στιγμή που ο δάσκαλος, ο οικοδόμος και ο τηλεργαζόμενος κάθονται στο ίδιο τραπέζι της Λαϊκής Συνέλευσης για να εξασφαλίσουν την τροφή, τη στέγαση και την προστασία των παιδιών τους έξω από το καπιταλιστικό εμπόρευμα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή γεννιέται η ταξική ταυτότητα.
• Από το «Εγώ» στο «Εμείς»: Η συνείδηση παύει να είναι μια ατομική ηθική υποχρέωση ή μια ατομική καταναλωτική επιλογή. Μετατρέπεται σε συνθήκη ολοκλήρωσης της κοινωνίας ως θεσμική οντότητα. Ο εργαζόμενος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως οργανικό κομμάτι ενός συλλογικού σώματος που δεν αμύνεται απλώς, αλλά ρυθμίζει και ορίζει το μέλλον του.

---

 

 

 

Νομίζω πως με τα όσα παραπάνω διατύπωσα μπορώ τώρα να τα κωδικοποιήσω σε ένα υπο διαμόρφωση μανιφέστο με έναν Πρόλογο που θέλει να βάλει τον αναγνώστη συμμέτοχο στην δημόσια αυτή συζήτηση.

 

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μια Ανοιχτή Πρόσκληση σε Συν-διαμόρφωση: Από το Βίωμα στη Συλλογική Πράξη

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε σε κάποιο αποστειρωμένο πανεπιστημιακό γραφείο, ούτε γεννήθηκε μέσα από τις κομματικές επεξεργασίες κάποιου ιερατείου. Είναι το απόσταγμα μιας μακράς, επίμονης και συχνά επώδυνης συνδικαλιστικής διαδρομής. Είναι μια θεωρία σφυρηλατημένη μέσα στη φωτιά της δράσης, εκεί όπου ο υπογράφων βρέθηκε στη θέση να βιώσει τις αντιφάσεις του συστήματος άλλοτε ως «θύτης» —παγιδευμένος στις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις ενός εκφυλισμένου, κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού— και άλλοτε ως «θύμα» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, της απομόνωσης και του φάσματος της κοινωνικής απομόνωσης που τον οδηγούσε η μακρόχρονη ανεργία λόγω συνδικαλιστικής δράσης.

Απευθυνόμαι σε εσένα, τον σημερινό εργαζόμενο, και σε καλώ να γίνεις συνομιλητής και συν-διαμορφωτής αυτής της πρότασης.

Σε καλώ, πρωτίστως, να σπάσεις τη δική σου «βιτρίνα».

• Αν είσαι ο εργάτης του μόχθου, της οικοδομής, του εργοστασίου, της στοάς, σε καλώ να αποτινάξεις την ηττοπάθεια ότι η μοίρα σου είναι να αποφασίζουν άλλοι τεχνοκράτες για εσένα.
• Αν είσαι ο εκπαιδευτικός, ο γιατρός, ο μηχανικός, ο ιδιωτικός ή δημόσιος υπάλληλος ή ο τηλεργαζόμενος που παλεύει απομονωμένος πίσω από μια οθόνη, σε καλώ να αναγνωρίσεις την αυταπάτη του κοινωνικού σου στάτους. Η «βιτρίνα» που σου φόρεσε ο καπιταλισμός σε κάνει να νιώθεις ανώτερος, αλλά η αλήθεια είναι σκληρή: η εξάρτησή σου από τον μισθό και η ομηρία της οικογένειάς σου από το κεφάλαιο είναι ακριβώς η ίδια.

Τα τείχη που μας χωρίζουν σε «μουτζούρηδες» και «μορφωμένους», σε «από μέσα» και «απέξω», είναι το πιο ισχυρό όπλο του συστήματος για να μας κρατά διασπασμένους και υποταγμένους.

Αυτό το προσχέδιο μανιφέστου είναι ένα ζωντανό πείραμα. Δεν ζητά οπαδούς ή χειροκροτητές· ζητά συμμέτοχους. Ανεξάρτητα από το γνωστικό επίπεδο ή τη μόρφωση που κατέχεις, η δική σου βιωματική εμπειρία από τη μισθωτή σκλαβιά, οι δικές σου αγωνίες για το μέλλον των παιδιών σου, είναι το πιο πολύτιμο υλικό που χρειαζόμαστε.

Σε καλώ να καταθέσεις τις δικές σου προτάσεις, τις ενστάσεις, τις διορθώσεις σου. Να ενώσουμε τις διαφορετικές μας γνώσεις και τις κοινές μας ανάγκες. Για να μετατρέψουμε αυτή τη θεωρία από λέξεις στο χαρτί, σε μια ζωντανή, θεσμική απόπειρα οργάνωσης στην Πόλη και στην Κοινότητά μας. Σε ένα πραγματικό πείραμα εργατικής αυτοδιαχείρισης της ζωής μας.

Η συζήτηση είναι ανοιχτή. Ο λόγος ανήκει στη βάση. Σε εσένα.

 

Για την Κοινωνική Συνδικαλιστική και Εργατική Αυτοδιαχείριση Εξουσίας

Το γκρέμισμα των τειχών της μισθωτής σκλαβιάς και η ενοποίηση της Κοινότητας.

---

1. Η Απάτη των Διαχωρισμών (Η «Βιτρίνα» του Καπιταλισμού)

• Η Ψευδαίσθηση του Στάτους: Καταγγέλλουμε τον τεχνητό διαχωρισμό ανάμεσα σε «εργάτες» και «υπαλλήλους». Ο καπιταλισμός κατασκεύασε βιτρίνες κοινωνικής ανωτερότητας για να εγκλωβίσει τους εργαζόμενους της πνευματικής ή γραφειοκρατικής εργασίας στην αυταπάτη ότι δεν ανήκουν στην ίδια τάξη με τον εργάτη του εργοστασίου, της οικοδομής ή του ορυχείου.
• Η Κοινή Μοίρα της Εξάρτησης: Η εκμετάλλευση δεν ορίζεται από το αν φοράς φόρμα εργασίας ή κοστούμι, ούτε από το αν δουλεύεις σε δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα. Η ουσία της υποταγής είναι κοινή: η καθολική εξάρτηση από τον μισθό για την επιβίωση της οικογένειας.
• Η Παγίδα της Σχετικής Ασφάλειας: Ο διαχωρισμός ανάμεσα στους «από μέσα» (π.χ. μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι) και στους «απέξω» (π.χ. ανασφαλείς ιδιωτικοί υπάλληλοι) λειτουργεί ως μηχανισμός πειθάρχησης και υποχωρητικότητας, εμποδίζοντας τη γέννηση της συλλογικής αλληλεγγύης.

---

2. Το Γκρέμισμα των Τειχών και η Ταξική Ενοποίηση

• Γέφυρες αντί για Αποστάσεις: Ο Κοινωνικός Συνδικαλισμός έρχεται να γκρεμίσει τα τείχη που κρατούν διασπασμένη την κοινωνία των εξαρτημένων του μισθού. Ενοποιεί τον χειρώνακτα, τον επιστήμονα, τον εκπαιδευτικό, τον άνεργο, τον τηλεργαζόμενο και τον συνταξιούχο.
• Η Κοινότητα ως Πεδίο Ενοποίησης: Εκεί που οι χώροι δουλειάς χωρίζουν τους εργαζόμενους σε συντεχνίες και κατηγορίες, η Πόλη και η Γειτονιά τους ενώνουν. Στο επίπεδο της κοινότητας, ο δάσκαλος και ο οικοδόμος αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα επιβίωσης: την ακρίβεια, την εμπορευματοποίηση της υγείας, την υποβάθμιση της ζωής των παιδιών τους.

---

3. Η Θεσμική Κοινωνική Οργάνωση (Η Νέα Δομή Εξουσίας)

• Όχι στη Διαχείριση, Ναι στην Αυτοδιαχείριση: Αρνούμαστε τον ρόλο του συνδικάτου ως «διαπραγματευτή» των όρων της σκλαβιάς μας. Στόχος μας είναι η Κοινωνική Συνδικαλιστική και Εργατική Αυτοδιαχείριση Εξουσίας.
• Ρυθμιστές των Αναγκών: Η οργάνωση της κοινότητας παίρνει στα χέρια της τη ρύθμιση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αναγκών της βάσης. Δεν περιμένει από το κράτος ή τον καπιταλιστή να μεριμνήσει για την ευτυχία και τη λύτρωση της εργατικής οικογένειας.
• Συγκρότηση από τα Κάτω: Η Λαϊκή Συνέλευση της Πόλης γίνεται το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων. Εκεί καταργούνται οι «βιτρίνες» και οι τίτλοι σπουδών. Κάθε μέλος της κοινότητας έχει ισότιμη φωνή και συνδιαμορφώνει την πολιτική της επιβίωσης.

---

4. Απάντηση στον Τεχνοκρατικό και Κομματικό Έλεγχο

• Εξοστρακισμός των Διαμεσολαβητών: Η θεωρία και η δράση μας ξεπηδούν από τη βιωμένη εμπειρία, όχι από τα γραφεία των κομματικών καθοδηγητών ή τις αναλύσεις των τεχνοκρατών μάνατζερ.
• Η Γνώση στην Υπηρεσία της Βάσης: Η επιστημονική και τεχνική εκπαίδευση (π.χ. των δασκάλων, των μηχανικών, των οικονομολόγων) παύει να είναι εργαλείο κοινωνικού διαχωρισμού. Τίθεται στην υπηρεσία της κοινότητας, ως τεχνικό εφόδιο για την αυτοδιαχείριση των πόρων της πόλης.

---

5.  Η Απάτη των Διαχωρισμών (Η «Βιτρίνα» του Καπιταλισμού)

• Η Ψευδαίσθηση του Στάτους: Καταγγέλλουμε τον τεχνητό διαχωρισμό ανάμεσα σε «εργάτες» και «υπαλλήλους». Ο καπιταλισμός κατασκεύασε βιτρίνες κοινωνικής ανωτερότητας για να εγκλωβίσει τους εργαζόμενους της πνευματικής ή γραφειοκρατικής εργασίας στην αυταπάτη ότι δεν ανήκουν στην ίδια τάξη με τον εργάτη του εργοστασίου, της οικοδομής ή του ορυχείου.
• Η Κοινή Μοίρα της Εξάρτησης: Η εκμετάλλευση δεν ορίζεται από το αν φοράς φόρμα εργασίας ή κοστούμι, ούτε από το αν δουλεύεις σε δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα. Η ουσία της υποταγής είναι κοινή: η καθολική εξάρτηση από τον μισθό για την επιβίωση της οικογένειας.
• Η Παγίδα της Σχετικής Ασφάλειας: Ο διαχωρισμός ανάμεσα στους «από μέσα» (π.χ. μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι) και στους «απέξω» (π.χ. ανασφαλείς ιδιωτικοί υπάλληλοι) λειτουργεί ως μηχανισμός πειθάρχησης και υποχωρητικότητας, εμποδίζοντας τη γέννηση της συλλογικής αλληλεγγύης.

 

6. Το Ιστορικό Πρόταγμα

Η συγκρότηση αυτής της νέας θεσμικής υπόστασης είναι ο μόνος δρόμος για να περάσει η εξουσία στα χέρια της κοινωνίας των πραγματικών παραγωγών. Σπάζοντας τις αυταπάτες της καπιταλιστικής βιτρίνας, μετατρέπουμε τη συλλογική αλληλεγγύη από αφηρημένη ιδέα σε υλική δύναμη ανατροπής.

 

Βαγγέλης Κωνσταντίνου

Συνταξιούχος, πρώην συνδικαλιστής.

 

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ

 

Η πρώτη τεκμηριωμένη χρήση του όρου «γυναικοκτονία» ήταν σε ένα βιβλίο του John Corry (1801) με τίτλο A Satirical View of London at the Commencement of the Nineteenth Century όπου χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί στη δολοφονία μιας γυναίκας. Μόλις το 1976, ωστόσο, ο όρος επανεισήχθη δημόσια στη σύγχρονη εποχή από τη βία κατά των γυναικών, η φεμινίστρια πρωτοπόρος, ειδικός και ακτιβίστρια, Νταϊάνα Ράσελ, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων κατά των Γυναικών για να επιστήσει την προσοχή στη βία και τις διακρίσεις κατά των γυναικών.

Στην πρώιμη επανάληψη της από τον Russell, η γυναικοκτονία ορίστηκε ως «η δολοφονία γυναικών από άνδρες με κίνητρο το μίσος, την περιφρόνηση, την ευχαρίστηση ή την αίσθηση ιδιοκτησίας των γυναικών» και «οι μισογυνιστικές δολοφονίες γυναικών από άνδρες». Πιο πρόσφατα, αυτός ο ορισμός εξελίχθηκε στην πιο συχνά χρησιμοποιούμενη μορφή του ως «η δολοφονία μιας ή περισσότερων θηλυκών από ένα ή περισσότερα αρσενικά επειδή είναι θηλυκά», όπως δήλωσε η Russell στην εισαγωγική της ομιλία  που παρουσιάστηκε στο Συμπόσιο των Ηνωμένων Εθνών για τη Γυναικοκτονία τον Νοέμβριο. 26, 2012.

Ο ορισμός που χρησιμοποιείται -μεταξύ άλλων- από το Συμβούλιο της Ευρώπης και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) και ο οποίος φαίνεται να επικρατεί διεθνώς, παρουσιάζει την γυναικοκτονία ως τη «με πρόθεση ανθρωποκτονία γυναικών επειδή είναι γυναίκες». Η Διακήρυξη της Βιέννης για τις γυναικοκτονίες, του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ (ECOSOC) ορίζει τη γυναικοκτονία ως «τη δολοφονία γυναικών και κοριτσιών λόγω του φύλου τους» και αναφέρεται σε συγκεκριμένες εκφάνσεις του φαινομένου, όπως η δολοφονία γυναικών από τον νυν ή πρώην σύζυγο ή σύντροφο, η στοχευμένη δολοφονία γυναικών και κοριτσιών στο πλαίσιο ένοπλων συγκρούσεων, οι δολοφονίες που συνδέονται με εγκλήματα τιμής ή προίκας, εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου τους, η δολοφονία των Αβορίγινων και των αυτόχθονων γυναικών και κοριτσιών με βάση το φύλο τους,  η παιδοκτονία κοριτσιών και η θανάτωση θηλυκών εμβρύων, οι θάνατοι που σχετίζονται με τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων, οι γυναικοκτονίες που συνδέονται με συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος, όπως εμπορία ναρκωτικών, ανθρώπων και όπλων κ.ά. (Vienna Declaration on femicide, 21 February 2013).

Στη Λατινική Αμερική, η χρήση των όρων «femicidio» ή «feminicidio» είναι ευρέως διαδεδομένη από τα τέλη του 20^ου αιώνα, στον πολιτικό και, εν γένει, δημόσιο λόγο. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν οι εκατοντάδες δολοφονίες γυναικών στην πόλη Juárez του Μεξικό, που οδήγησαν στη συγκρότηση ενός δυναμικού φεμινιστικού κινήματος ενάντια σε όλες τις μορφές βίας που υφίστανται οι γυναίκες και της γυναικοκτονίας και κέντρισαν το διεθνές ενδιαφέρον για το ζήτημα. Λίγα χρόνια αργότερα, οι πρώτες προσπάθειες δικαιικής αντιμετώπισης του προβλήματος αντιμετωπίστηκαν με έκπληξη, σκεπτικισμό και αμφισβήτηση. Παρόλα αυτά, 18 κράτη της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής έχουν εντάξει πλέον την έννοια στο νομικό τους σύστημα, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον νομικοπολιτικό πείραμα.
(Το κείμενο είναι απόσπασμα της δουλειά της Γκόνη-Καραμπότσου Αναστασίας, Δικηγόρος με ειδίκευση στα ζητήματα έμφυλης ισότητας).

 

Το θέμα δεν είναι να αντιδικήσουμε αλλά να συμφωνήσουμε πως προσδιορίζεται ο όρος στην Ελλάδα και ποιες περιπτώσεις θα εντάσσονται στον όρο αυτό .
Και τούτο γιατί στην Ελλάδα τώρα  ξεκίνησε να χρησιμοποιείται όρος αυτός. Εκτός της Έμφυλης βίας οι ενδοοικογενειακή βία θα πρέπει να εντάσσεται στην περίπτωση της γυναικοκτονίας.
Να δώσω επιπλέον στοιχεία από τον Καναδά.
Επιπλέον, το Canadian Femicide Observatory for Justice and Accountability ορίζει τη γυναικοκτονία ως «τη δολοφονία όλων των γυναικών και κοριτσιών κυρίως από, αλλά όχι αποκλειστικά, άνδρες». Αυτός ο ορισμός αναγνωρίζει ότι η γυναικοκτονία μπορεί να διαπράττεται από γυναίκες σε διάφορα κοινωνικά και πολιτισμικά πλαίσια. Είναι επίσης αρκετά ευρύ για να διευκολύνει πιο ακριβείς συγκρίσεις των τάσεων και των προτύπων της γυναικοκτονίας με την πάροδο του χρόνου, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, δεδομένου ότι συλλέγονται διαφορετικοί τύποι δεδομένων.

 Το 2015, το πιο πρόσφατο έτος για το οποίο υπήρχαν διαθέσιμα επίσημα στοιχεία, οι γυναίκες αντιπροσώπευαν περίπου τρία στα 10 (ή το 29%) των θυμάτων ανθρωποκτονιών στον Καναδά. Η αναλογία γυναικών θυμάτων ανθρωποκτονιών προς άνδρες θυμάτων ανθρωποκτονίας παρέμεινε σχετικά σταθερή από το 1975 έως το 2015, κυμαινόμενη από το χαμηλό 24% των θυμάτων το 2008 έως το υψηλό 38% των θυμάτων ανθρωποκτονιών το 1981.

Σχέση γυναικών θυμάτων και δολοφόνων τους

Το 2015, σχεδόν το ήμισυ (48%) όλων των εξιχνιασμένων ανθρωποκτονιών που αφορούσαν γυναίκα θύμα διαπράχθηκαν από σύζυγο ή άλλο σύντροφο. Τα μέλη της οικογένειας (εκτός από έναν γονέα) ήταν δράστες στο 22% των γυναικείων ανθρωποκτονιών, ακολουθούμενα από περιστασιακές γνωριμίες (14%), γονείς (6%), άγνωστοι (6%) και εγκληματίες (3%). Αντίθετα, οι άνδρες σκοτώθηκαν συχνότερα από έναν περιστασιακό γνωστό (45%), από εγκληματία (16%) ή από έναν άγνωστο (16%). Σε αντίθεση με τις γυναίκες θύματα, ένα πολύ μικρότερο ποσοστό περιστατικών που αφορούσαν άνδρα θύμα διαπράχθηκαν από μέλος της οικογένειας (14%), γονέα (5%) ή σύζυγο ή άλλο οικείο σύντροφο (4%). Ως εκ τούτου, τα κίνητρα και οι συνθήκες στις οποίες σκοτώνονται γυναίκες και άνδρες διαφέρουν σημαντικά, υπογραμμίζοντας τη συνάφεια του όρου γυναικοκτονία. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες σκοτώνονται κυρίως από άνδρες δράστες.

Θυματοποίηση ανθρωποκτονιών ιθαγενών [iii] γυναικών και κοριτσιών στον Καναδά

Πέρα από τις παραπάνω παραλλαγές, ο κίνδυνος ανθρωποκτονίας δεν είναι επίσης ομοιόμορφα κατανεμημένος στον πληθυσμό για αυτόχθονες και μη αυτόχθονες ομάδες. Οι ιθαγενείς γυναίκες διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανθρωποκτονίας. Με βάση τα δεδομένα της Έρευνας Ανθρωποκτονιών 15 ετών (2001-2015), τα ποσοστά ανθρωποκτονιών για τις ιθαγενείς γυναίκες και τα κορίτσια ήταν περίπου έξι φορές υψηλότερα (48,2 ανά εκατομμύριο πληθυσμού) από τα ποσοστά για τις γυναίκες και τα κορίτσια μη αυτόχθονες (8,2 ανά εκατομμύριο πληθυσμό). Άλλες έρευνες δείχνουν ότι οι ιθαγενείς γυναίκες έχουν 12 φορές περισσότερες πιθανότητες να δολοφονηθούν ή να αγνοηθούν από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα στον Καναδά και 16 φορές περισσότερες από τις γυναίκες του Καυκάσου. Αυτή η υπερεκπροσώπηση των ιθαγενών γυναικών και κοριτσιών μεταξύ των θυμάτων ανθρωποκτονιών έχει παρατηρηθεί σε ολόκληρη τη χώρα, με τα υψηλότερα ποσοστά να βρίσκονται στις περιοχές και στις επαρχίες της Μανιτόμπα, της Αλμπέρτα και του Σασκάτσουαν. Στη Μανιτόμπα και το Σασκάτσουαν, συγκεκριμένα, έχει υπολογιστεί ότι οι ιθαγενείς γυναίκες και τα κορίτσια έχουν 19 φορές περισσότερες πιθανότητες από τις Καυκάσιες να δολοφονηθούν ή να αγνοηθούν.

Αποκλίνοντας από τις γενικές φθίνουσες τάσεις στις ανθρωποκτονίες, ο αριθμός των ανθρωποκτονιών που αφορούσαν αυτόχθονες γυναίκες παρέμεινε σταθερός ή αυξήθηκε [iv] κατά την περίοδο 36 ετών από το 1980 έως το 2015, αλλά το ποσοστό τους στο σύνολο των θυμάτων ανθρωποκτονιών έχει αλλάξει. Το 1980, οι ιθαγενείς γυναίκες αντιπροσώπευαν το εννέα τοις εκατό όλων των θυμάτων ανθρωποκτονιών, αλλά αντιπροσώπευαν το 24 τοις εκατό το 2015. Επιπλέον, το 2015, περίπου το 17 τοις εκατό των ιθαγενών γυναικών θυμάτων και το 18 τοις εκατό των μη αυτόχθονων γυναικών θυμάτων ήταν καταγεγραμμένα ως αγνοούμενος την ώρα που έγινε γνωστή η ανθρωποκτονία στην αστυνομία. Επί του παρόντος, στον Καναδά, βρίσκεται σε εξέλιξη μια εθνική έρευνα για αγνοούμενες και δολοφονημένες ιθαγενείς γυναίκες και κορίτσια. Σε μια εθνική επισκόπηση από τη Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία (RCMP), υπολογίστηκε ότι, μεταξύ 1980 και 2012, περίπου 1.200 ιθαγενείς γυναίκες και κορίτσια αγνοήθηκαν ή δολοφονήθηκαν.
( πηγή: https://www.femicideincanada.ca/about/trends )

Τέλος θα πρέπει να γίνει αναφορά στους τύπους Γυναικοκτονίας
Η γυναικοκτονία –η δολοφονία γυναικών και κοριτσιών– είναι η πιο ακραία μορφή βίας σε μια συνέχεια βίας και διακρίσεων κατά των γυναικών και των κοριτσιών. Διάφορες τυπολογίες γυναικοκτονίας έχουν προταθεί από ερευνητές τις προηγούμενες δεκαετίες με πιο διακριτική την «οικεία γυναικοκτονία» από διάφορα άλλα είδη γυναικοκτονίας (π.χ. οικογενειακή γυναικοκτονία και γυναικοκτονία ξένων). Αυτές οι δύο μεγάλες κατηγορίες γυναικοκτονίας ορίζονται παρακάτω.

Η οικεία γυναικοκτονία που αναφέρεται επίσης ως  γυναικεία οικεία σύντροφος , αποτυπώνει τη δολοφονία γυναικών από νυν ή πρώην συντρόφους. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι γυναίκες είναι πολύ πιο πιθανό από τους άνδρες να δεχτούν επίθεση, βιασμό ή δολοφονία από νυν ή πρώην σύντροφο και αυτό συμβαίνει συχνότερα σε σχέσεις όπου υπάρχει ιστορικό βίας από στενό σύντροφο.

Η μη οικεία γυναικοκτονία  περιλαμβάνει τη δολοφονία γυναικών από κάποιον με τον οποίο δεν μοιράζονταν στενή σχέση συντρόφου, που περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα υποτύπων γυναικοκτονίας όπως η οικογενειακή γυναικοκτονία, η γυναικοκτονία «άλλου γνωστού δράστη» και η γυναικοκτονία ξένων.

Για παράδειγμα, το θέμα των αγνοούμενων και δολοφονημένων ιθαγενών γυναικών και κοριτσιών στον Καναδά έχει λάβει εθνική και διεθνή προσοχή τα τελευταία αρκετά χρόνια. Μερικές από αυτές τις γυναίκες σκοτώνονται από άντρες συντρόφους. άλλα από γνωστούς και αγνώστους. Εάν δεχθούμε ότι οι αυτόχθονες γυναίκες και κορίτσια δολοφονούνται, εν μέρει, επειδή είναι γυναίκες, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ο όρος «γυναικοκτονία». Ωστόσο, ποιος τύπος γυναικοκτονίας είναι ο καταλληλότερος δεδομένων των τύπων που διατίθενται επί του παρόντος παρακάτω παραμένει ασαφές

Γυναικοκτονία ένοπλων συγκρούσεων

Τόσο οι κρατικοί όσο και οι μη κρατικοί φορείς διαπράττουν σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική βία κατά γυναικών και κοριτσιών ως «όπλο πολέμου».

Συνδεδεμένη/Συνδεδεμένη Γυναικοκτονία

Αυτό αναφέρεται στη δολοφονία μιας γυναίκας που δεν ήταν το επιδιωκόμενο θύμα, που μερικές φορές αναφέρεται ως «παράπλευρο» θύμα

Γυναικοκτονία με πολιτισμικό πλαίσιο

Αυτό αναφέρεται στη δολοφονία γυναικών ή κοριτσιών που πλαισιώνονται σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο, όπως η γυναικοκτονία που βασίζεται στην «τιμή» ή η γυναικοκτονία που σχετίζεται με την προίκα (βλ. παρακάτω).

Γυναικοκτονία που σχετίζεται με την προίκα
Η προίκα είναι μια πολιτιστική παράδοση σύμφωνα με την οποία η οικογένεια της νύφης παρέχει χρήματα ή/και περιουσία στην οικογένεια του γαμπρού. Όταν ζητείται μεγαλύτερη προίκα μετά το γάμο της νύφης και του γαμπρού ή όταν η οικογένεια του γαμπρού είναι δυσαρεστημένη με την προίκα που τους δίνεται, η γυναίκα αρχίζει να θεωρείται «ακατάλληλη σύζυγος»

Γυναικοκτονία με βάση την «τιμή»
Υπάρχει συζήτηση σχετικά με τη χρήση αυτού του όρου για να αναφερθεί στη δολοφονία γυναικών ή κοριτσιών επειδή η συμπεριφορά τους θεωρήθηκε από τον δράστη ως ντροπή στην οικογένεια…… Συχνά αντιληπτές ως φυσιολογικές συμπεριφορές σε δυτικοποιημένα πλαίσια, οι εν λόγω συμπεριφορές μπορεί να περιλαμβάνουν την επιλογή συντρόφου που δεν θεωρείται κατάλληλος, επιδίωξη εκπαίδευσης ή/και απασχόλησης, ακατάλληλη ενδυμασία ή προγαμιαίο σεξ ή την πεποίθηση ότι είχε συμβεί προγαμιαίο σεξ.
Αυτές οι δολοφονίες διαπράττονται συνήθως από άνδρες μέλη της οικογένειας, αν και μπορεί να εμπλέκονται και γυναίκες δράστες. Σε ορισμένες χώρες, αυτές οι δολοφονίες γίνονται συχνά δημόσια για να επηρεάσουν άλλες γυναίκες στην κοινότητα.

Γυναικοκρατία

Η γυναικοκτονία από γυναίκες δράστες έχει ταξινομηθεί σε μια τυπολογία τριών κατηγοριών από την Νταϊάνα Ράσελ. Η πρώτη κατηγορία είναι μια γυναίκα που ενεργεί ως πράκτορας της πατριαρχίας, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει δολοφονίες που σχετίζονται με την προίκα, βρεφοκτονία γυναικών και θανάτους που σχετίζονται με ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων. Η δεύτερη κατηγορία συλλαμβάνει γυναίκες που μπορεί να ενεργούν ως πράκτορες ανδρών δραστών, όπως αξεσουάρ σε γυναικοκτονίες που σχετίζονται με συμμορίες και ό,τι αναφέρεται ως «τιμή» ή γυναικοκτόνο που σχετίζεται με την προίκα. Η τελική κατηγορία καταγράφει γυναίκες που ενεργούν για λογαριασμό τους, όπως εκείνες που οδηγήθηκαν από ζήλια ή υποκινήθηκαν από οικονομικές δραστηριότητες, δραστηριότητες που σχετίζονται με το έγκλημα ή ιδεολογικές δραστηριότητες.

Γυναικοκτονία στο πλαίσιο της εμπορίας ανθρώπων

Αυτό αναφέρεται στη δολοφονία μιας γυναίκας κατά τη διαδικασία στρατολόγησης, μεταφοράς και παραλαβής ανθρώπων μέσω της χρήσης απειλής, βίας και άλλων τακτικών καταναγκασμού, καθώς και απαγωγής, εξαπάτησης ή/και κατάχρησης εξουσίας με στόχο την εκμετάλλευση

Γυναικοκτονία στο πλαίσιο αυτού που αναφέρεται ως σεξουαλική εργασία ή πορνεία

Η δολοφονία μιας γυναίκας που εμπλέκεται σε αυτό που αναφέρεται ως σεξουαλική εργασία ή πορνεία. Η πατριαρχία, ο ρατσισμός, ο αποικισμός και ο στιγματισμός από την κοινωνία είναι μερικές βασικές πτυχές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατανόηση της ευπάθειας των γυναικών στη γυναικοκτονία σε αυτό το πλαίσιο.

Γυναικοκρατία που σχετίζεται με ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων

Αυτό το είδος γυναικοκτονίας περιλαμβάνει τη δολοφονία ενός κοριτσιού ή μιας γυναίκας ως αποτέλεσμα της πρακτικής του ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων. Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων περιλαμβάνει τη μερική ή πλήρη αφαίρεση και/ή τραυματισμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων για μη ιατρικούς σκοπούς

Λεσβοφοβική γυναικοκτονία

Αυτό το είδος γυναικοκτονίας περιλαμβάνει τη δολοφονία μιας γυναίκας από έναν δράστη ή ομάδα δραστών με κίνητρο το μίσος ή την απόρριψη του σεξουαλικού προσανατολισμού της γυναίκας

Γυναικοκτονία που σχετίζεται με το οργανωμένο έγκλημα

Πέρα από τη γυναικοκτονία που διαπράττεται στο πλαίσιο της εμπορίας ανθρώπων, άλλες μορφές γυναικοκτονίας που σχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα περιλαμβάνουν τη δολοφονία γυναικών που σχετίζονται με συμμορίες, ναρκωτικά, λαθρεμπόριο ή/και αγορές όπλων

Ρατσιστική γυναικοκτονία

Αυτό αναφέρεται σε δολοφονίες που συμβαίνουν λόγω μίσους ή απόρριψης της εθνικής ή φυλετικής καταγωγής μιας γυναίκας, πραγματικής ή αντιληπτής, ή των γενετικών της χαρακτηριστικών

Τρανσφοβική γυναικοκτονία

Αυτό αναφέρεται στη δολοφονία τρανς θυμάτων από έναν δράστη ή ομάδα δραστών που υποκινούνται από το μίσος ή την απόρριψη της διεμφυλικής ταυτότητας

Σεξουαλική γυναικοκτονία

Αυτός ο όρος αναφέρεται σε σεξουαλικές παραβιάσεις και σεξουαλική βία που καταλήγουν στο θάνατο μιας γυναίκας ή ενός κοριτσιού. Οι σεξουαλικές γυναικοκτονίες μπορεί να είναι σκόπιμες, συμπεριλαμβανομένης, για παράδειγμα, της σεξουαλικής βίας που διαπράττεται κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων ή εναντίον συγκεκριμένων γυναικών, αλλά μπορεί επίσης να είναι ακούσιες, όπως η σεξουαλική βία που διαπράττεται εναντίον γυναικών από άνδρες συντρόφους που έχει ως αποτέλεσμα το θάνατο της γυναίκας
(ΠΗΓΗ: https://www.femicideincanada.ca/about/types)

Νομίζω πως ολοκλήρωσα το πληροφοριακό «οπλοστάσιο» για όσους / όσες επιθυμούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες για έναν γόνιμο διάλογο.

 

Από τα Έργα και τις Ημέρες του Επίσημου Κράτους Κυβέρνησης κα Περγάλια.

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ερχόταν στην επιφάνεια ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά σκάνδαλα που έχουν συμβεί στη χώρα μας, η ρύπανση του ποταμού Ασωπού από τις βιομηχανίες, κανείς δεν φανταζόταν ότι 20 χρόνια αργότερα θα βρίσκονταν ακόμη σε εκκρεμότητα βασικά έργα για την αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημιάς. Ενα από αυτά είναι ο εμπλουτισμός του υπόγειου υδροφορέα της περιοχής με νερό που «περισσεύει» από την Υλίκη, οι μελέτες του οποίου ολοκληρώθηκαν πρόσφατα. Το ερώτημα είναι αν το έργο θα ενταχθεί στο νέο ΕΣΠΑ ή «θα μπει στο συρτάρι», όπως έγινε με τις μελέτες για τη δημιουργία μεγάλου διυλιστηρίου νερού στον Δήμο Τανάγρας

Η πληροφορία αυτή που δημοσιεύθηκε το Νοέμβρη του 2022 μου δημιούργησε ερωτηματικά για το ποιος ευθύνεται αλλά κυρίως ποιοι κέρδισαν από την μη δημιουργία ενός Κεντρικού κανονικού διυλιστηρίου στο Δήμο Τανάγρας με ενιαία τιμολόγηση για όλους καταναλωτές και προτιμήθηκε η λύση των 5 μικρών ταχυδυλιστηρίων που ουσιαστικά εκτός από στερεά σωματίδια και μια υποτυπώδη χημική διύλιση,  δεν κάνει καμιά διύλιση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κατ αρχήν να κερδίζουν οι εταιρίες εμφιάλωσης νερού καθώς και οι εταιρίες παραγωγής συστημάτων ατομικού φιλτραρίσματος.
Αλλά την ίδια φαίνεται τύχη έχει η αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημιάς , ενός έργου 8, 8 εκατομμυρίων ευρώ που κάποιος ή κάποιοι ουσιαστικά την έχουν ναυαγήσει.
Και πάλι εδώ δημιουργούνται ερωτηματικά για το ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από του ναυάγιο.

  
Η ιστορία εν συντομία έχει ως εξής:
Αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην υπόθεση, εκτός από το τεχνικό κομμάτι, είναι το ιστορικό της. Η ρύπανση του ποταμού Ασωπού και των υπόγειων υδάτων από την άναρχη βιομηχανική ζώνη των Οινοφύτων και του Σχηματαρίου πιστοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2004 από τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, έπειτα από πολυετή αγώνα ανθρώπων της περιοχής. Κάτοικοι και φορείς προσέφυγαν στα δικαστήρια αποδεικνύοντας τις βαριές συνέπειες στη δημόσια υγεία, και το υπουργείο Περιβάλλοντος αναγκάστηκε να παρέμβει χαρακτηρίζοντας την προστασία του Ασωπού «εθνικό έργο» (εν έτει 2007). Ακολούθως οι βιομηχανίες της περιοχής εντάχθηκαν σε προγράμματα για την επεξεργασία των λυμάτων τους, ο Ασωπός «αποχαρακτηρίστηκε» από αγωγός βιομηχανικών λυμάτων, ενώ η ύδρευση της περιοχής έπαψε να γίνεται μέσω γεωτρήσεων (αλλά από δίκτυο της ΕΥΔΑΠ, μέσω πέντε μικρών ταχυδιυλιστηρίων).

Το 2012 συγκροτήθηκε από την τότε ειδική γραμματέα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη μια επιτροπή, η οποία κατέληξε σε διάφορες προτάσεις για την αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημιάς στην ευρύτερη περιοχή. Ανάμεσα στις προτάσεις ήταν και η αξιοποίηση των πλεονασματικών αποθεμάτων της Υλίκης για την άρδευση και τον εμπλουτισμό του υπόγειου υδροφορέα, και η κατασκευή ενός κεντρικού διυλιστηρίου που θα καλύψει τις αυξημένες ανάγκες της περιοχής. Ακολούθησε το 2014 υπογραφή προγραμματικής σύμβασης ανάμεσα στον Δήμο Τανάγρας, το υπουργείο Περιβάλλοντος και την ΕΥΔΑΠ για την προώθηση των απαραίτητων μελετών, ώστε να δημοπρατηθούν τα έργα.

Οι μελέτες για το κεντρικό διυλιστήριο ολοκληρώθηκαν πριν από μερικά χρόνια, αλλά το έργο δεν εντάχθηκε ποτέ σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα ώστε να προχωρήσει. Οι δε μελέτες για τον εμπλουτισμό του υδροφόρου χρειάστηκαν τρία χρόνια για να ενταχθούν στο ΕΣΠΑ (πλέον ολοκληρώθηκαν, καθώς απομένει μόνο η περιβαλλοντική αδειοδότηση), ωστόσο το έργο δεν έχει εξασφαλίσει τα απαραίτητα κεφάλαια.
Αυτό σημαίνει πως δεν το επιθυμούν οι βιομήχανοι, δεν το επιθυμεί η Κυβέρνηση δεν το επιθυμεί ο Δήμος, που για τον Δήμο τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά, διότι πρέπει να εξεταστεί ο πολιτικός  και επιχειρησιακός ρόλος Περγάλια στην όλη αυτή υπόθεση. Οι μέχρι σήμερα δράσεις Περγάλια έχουν στοιχήσει στην περιοχή καθιστώντας την κερδοφόρο νεκροταφείο των βιομηχάνων και υπαρκτό κίνδυνο να ερημοποίησης  στα επόμενα χρόνια των περιοχών από κατοίκους ή να χρεωθούν οι περιοχές αυτές με χιλιάδες νεκρούς περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων.

Να θυμάστε πως ακόμη και αν βρεθούν δικαστές να αποδώσουν δικαιοσύνη, υπάρχει το Κράτος με τις Κυβερνήσεις του που προστατεύει την ανομία, την παρανομία, τα οικονομικά συμφέροντα σε βάρος του περιβάλλοντος και σε βάρος των πολιτών. Υπάρχουν οι Κυβερνήσεις και η διεφθαρμένη κομματοκρατία που επιλέγουν τα κατάλληλα πρόσωπα να υπηρετήσουν τους σχεδιασμούς τους και τα κέρδη τους  και αυτοί είναι Δήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι, Περιφερειάρχες, Περιφερειακοί Σύμβουλοι, Εισαγγελείς και Δικαστές. Παράλληλα κατασκευάζουν και νομοθετικά πλαίσια προστασίας της καταστροφής και του μαύρου χρήματος  που παράγεται, ονομάζοντας τα Πράσινη ανάπτυξη και περιβαλλοντολογική ευαισθησία. Στην σκιά αυτής της πολιτική μπορούν να φτιάχνουν αποδιοπομπαίοι τράγοι , φορολογικοί νόμοι σε βάρος συγκεκριμένων οικονομικών στρωμάτων επειδή συν τοις άλλοις δεν έχουν την ικανότητα να ελέγξουν τα οικονομικά και τις απώλειες εσόδων.

Στα απόνερα της εκλογικής περιπέτειας για την ανάδειξη δημοτικής πλειοψηφίας.  

Αυτό το μπλόγκ μπορεί να μοιάζει και πολιτικό ημερολόγιο. 
Ζω σε μια περιοχή που ζει τον μύθο της , έναν μύθο που δεν μπορώ να τον καταλάβω , να συμβιώσω μαζί του, να τον νιώσω , να τον εξηγήσω και μαζί του δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους του. 
Δεν λέω , η καθημερινότητα εμποδίζει το άτομο να βιώσει πολιτικά την ζωή του όχι γιατί αδυνατεί αλλά γιατί έτσι έμαθε και συνήθισε πως αυτή είναι η φυσιολογική ζωή νορμάλ ανθρώπων, μα αυτή η άγνοια της πραγματικότητας δείχνει ανθρώπους χωρίς προσανατολισμό και δίχως εγκέφαλο. Ανθρώπους που ζουν σαν κουρδισμένοι, ανθρώπους που έχουν συμβιβαστεί με την διαφθορά και την έχουν ενσωματώσει στο ηθικό τους αξιακό. 
Την ώρα που βγάζουν δεκάρικους για τα περιβαλλοντολογικά δικαιώματα της ζωή τους την ίδια ώρα ταυτίζονται πολιτικά, κοινωνικά , ιδεολογικά με εκείνους που κατέχουν την εξουσία να επιβουλεύονται την ζωή τους, την οικογενειακή τους οικονομία, το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους.  
Οι ίδιοι που έβγαιναν στις πλατείες και ούρλιαζαν εναντίον του θαψίματος των επικίνδυνων υγρών αποβλήτων στην περιοχή της Κεραμιδέζας στο Σχηματάρι, την επόμενη στιγμή έβαλαν υποψήφιοι τοπικοί ή δημοτικοί σύμβουλοι με τον αρχιμάστορα αυτής της ασχήμιας , κομματικό μέλος της Κυβερνητικής παράταξης που έβαλε πλάτες να μην εμποδιστούν ούτε τα σχέδια των Βιομηχάνων της περιοχής ούτε και απόφαση της Κυβέρνησης Μητσοτακης να χρησιμοποιηθεί ο Δήμος Τανάγρας σε νεκροταφείο επικίνδυνων αποβλήτων.  
Τη ίδια στιγμή που γινόταν αυτή η ασχήμια η συγκρότηση συνδυασμού που θα έδινε την μάχη για ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης διαφθοράς , ιδιοποίησης δημόσιων πόρων, βιομηχανίας απ ευθείας αναθέσεων, καταστροφή του περιβάλλοντος ήταν μια φούσκα. 
Υπό την  ηγεσία άλλου κομματικού της κυβερνητικής παράταξης συγκροτήθηκε μια ανομοιογενή πολιτικά και ιδεολογικά και επιχειρησιακά  παράσταση εξαπάτησης των πολιτών που έδωσαν μάχη πραγματική για αλλαγή  μέχρι σημείου που το ΚΚΕ με την Λαϊκή Συσπείρωση να χάσουν την μοναδική έδρα που πάντοτε είχαν στο Δημοτικό Συμβούλιο. 

Παρότι δεν επιτεύχθηκε ο στόχος, ο σκοπός της δημιουργίας του συνδυασμού μπόρεσε να κρύψει πως άλλο εξυπηρετούσε και όχι τον πόθο  των πολιτών, που ήταν η αλλαγή της Δημοτικής Εξουσίας. 
Ο συνδυασμός δημιουργήθηκε ως ανάχωμα σε όποια άλλη προσπάθεια συγκρότησης ενός δυναμικού συνδυασμού που θα αφαιρούσε από την Κυβερνητική παράταξη τον έλεγχο του Δήμου όπου παίζονται ευαίσθητα και πολύ κερδοφόρα παιγνίδια για τους Βιομήχανους και την Κυβέρνηση. 
Σε όλη την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα ο υποψήφιος δήμαρχος είχε πάθει αφωνία. Ενώ είχαν βγει στην επιφάνεια τα στοιχεία ελέγχου της Ανεξάρτητης Αρχής Διαφάνειας που ενοχοποιούσε τον Δήμαρχο και την συμμορία του , ενώ είχαν διαρρεύσει όλα τα στοιχεία της υπόθεσης χωροθέτησης της ταφής αποβλήτων με οικονομικό όφελος των βιομηχάνων της περιοχής, ..... , ενώ είχαν βγει τα στοιχεία που οι βιομήχανοι είχαν κερδίσει να μη  πληρώνουν τέλη καθαριότητας αλλά να υποχρεώνεται ο Δήμος στην αποκομιδή των απορριμμάτων που δημιουργούν, για τον συνδυασμό που προσπαθούσε να δημιουργήσει πολιτική πελατειακών σχέσεων αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν για να δώσουν οριστικό τέλος στην δυναστεία Περγάλια. Απεναντίας, με έντεχνο τρόπο ακόμη και ηχηρά βουβό φάνηκε πως ήταν στημένη η διαδικασία και πως ο Παπαϊωάννου , ως υποψήφιος Δήμαρχος δρούσε κατ' εντολή του κόμματος του παρέχοντας προστασία στην επανεκλογή Περγάλια. Το ανησυχητικό είναι πως ακόμη και τα πιο ευφυή άτομα υποψήφιοι του συνδυασμού του Παπαϊωάννου είναι έξω από ότι ωρύεται και ουρλιάζει  για ότι συνέβη και παραμένουν σε συγκεχυμένη κατάσταση  χωρίς ευθύνες και χωρίς συναίσθηση της πραγματικότητας τρέφοντας φρούδες ελπίδες προσπαθώντας οι περισσότεροι να διαχειριστούν την προσωπική εκλογική τους ήττα.  
Κάποιοι δε, που σε όλο το διάστημα ενοχλούσαν ηχηρά τον συνδυασμό για τον τρόπο που πολιτευόταν και την αφωνία του , τώρα προσπαθούν να τον υποστηρίξουν μπρος τον διαφαινόμενο κίνδυνο να δημιουργηθεί Δημοτική Παράταξη με Πολιτικά χαρακτηριστικά έξω από το τοξικό περιβάλλον διαχείρισης και διοίκησης του δήμου που επιθυμεί διακαώς η Κυβερνητική πλειοψηφία να συνεχιστεί.
και επειδή έχει ήδη ξεκινήσει αυτή η διαδικασία , για την οποία θα γράψω χωριστά, και επειδή από την πρώτη στιγμή βγήκαν μπροστά εναντίον της έχουν αναλάβει να σπρώχνουν τα πράγματα στην κατεύθυνση να μην ευοδωθούν οι προσπάθειες συγκρότησης ενός ρεύματος δημοκρατικών και αριστερών πολιτών που να διεκδικήσει της Δημοτική Πλειοψηφία σε βάρος της Δεξιάς.

Τι είναι η αντιπολίτευση που δημιούργησε η εκλογική αναμέτρηση; Μια δύσμορφη μάζα παραγόντων που πολύ γρήγορα θα αυτονομηθούν πολλοί από αυτούς αφού δεν ταιριάζουν τα χνώτα τους και  πολύ φοβάμαι πως αρκετοί από αυτούς που έκαναν προσωπικό αγώνα να εκλεγούν ανεξάρτητα αν ο συνδυασμός κέρδιζε ή έχανε , είναι διαθέσιμοι για αλλαγή προσανατολισμού και μετακίνησης. Το χρήμα και η φιλοδοξία είναι ισχυρά κίνητρα . Δεν σέρνει το αιδοίο καράβια αλλά η φιλοδοξία και το χρήμα όταν σμίγουν σε ανθρώπους χωρίς συνείδηση και αυτοσεβασμό. 

Το ζήτημα του Κοινού Καλού και το ζήτημα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

 Το κοινό καλό; Τι είναι το κοινό καλό όμως;

Δεν υπάρχουν πολλοί ορισμοί. Κοινό Καλό δεν υπάρχει όσο μια κοινότητα ανθρώπων βιώνει την ανελευθερία της στον ίδιο βαθμό που ζει τις ελευθερίες επιλογής της.

Να δώσω ένα παράδειγμα.

Είστε στο κέντρο μια αίθουσας περίκλειστης με 30 πόρτες. Η Ελευθερίας σας είναι ανύπαρκτη ενώ η Ελευθερία Επιλογής σας είναι απεριόριστη. Κάθε φόρα που ανοίγετε μια πόρτα αυξάνεται ο χώρος και ο χρόνος ελευθερίας σας .

Αφού ανοίξετε και τις 29 πόρτες , τώρα έχει συρρικνωθεί στο ελάχιστο η Ελευθερία Επιλογής σας αλλά έχει εκτοξευθεί η Ελευθερία σας , επειδή ανοίγοντας την 30η πόρτα ο διάδρομο θα σας οδηγήσει στην ελευθερία που αναζητούσατε.

Την ώρα αυτή αντιλαμβάνεστε την διαφορά της αφθονίας της ελευθερίας των επιλογών και της Ελευθερία σας.

Σε μια τώρα κοινότητα που άρχεται θεσμικά έξω από αυτήν και υπακούει ή έχει την ελευθερία να επιλέξει τι θα υπακούσει η Ελευθερία που ορίζεται ως Αυτονομία βρίσκεται εκτοπισμένη από την κοινότητα και προσδιορίζεται εξουσιαστικά, αξιωματικά από εκείνον ή εκείνους που κατέχουν την εξουσία να ορίζουν την πραγματικότητα και την αλήθεια. Επομένως και την ελευθερία.

Στον ίδιο βαθμό η αναζήτηση του κοινού καλού περνάει μέσα από την ελευθερία της σκέψης, την αυτονομία της θέσμισης θεσμών, κανόνων, συμπεριφορών, κουλτούρας, πολιτικής και την ελευθερία της συναπόφασης. Την συναπόφασης να ορίσει το κοινό καλό.

Από ότι φαίνεται το Κοινό καλό περνά μέσα από την Αυτονομία της Πόλης η οποία οδηγεί στην αυτονομία του υποκειμένου της κοινωνίας και που η διαβούλευση των υποκειμένων θα περιγράψουν το κοινό καλό και θα θεσπίσουν τα μέσα για να το δημιουργήσουν, να το υπηρετήσουν και να το διαφυλάξουν.

Αυτό που περιγράφω παραπάνω είναι εκείνο που ονομάζουμε Δημοκρατία. Και η Δημοκρατία είναι η Πολιτική Οργάνωση της Κοινωνίας που δημιουργείται μέσα από την απελευθέρωση και την αυτονομία της Πόλης και των υποκειμένων που την συγκροτούν.

Υπό την έννοια αυτή που διαφέρει τόσο από όπως την ορίζει ο Μαρξισμός όσο και ο Αστισμός, το κοινό καλό αναδύεται από τις σχέσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στα απελευθερωμένα υποκείμενα και που αποτελεί παράγωγο ενος συνόλου θεσμών που έχουν συμφωνηθεί στην κοινότητα.

Η ατομική ευδαιμονία και η ατομικά αυτο-ολοκλήρωση περνά μέσα από την αυτο-ολοκλήρωση της Πόλης και της Δημοκρατίας και δεν επιδιώκεται στο εφεύρημα του " ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".

Πάρτε σαν παράδειγμα την αρχαία ελληνική δημοκρατία . Δεν ήταν αριστερή με την σημερινή έννοια. Όμως η Δημοκρατία σε αντίθεση με την ολιγαρχία δίδασκε πως η ατομική ευδαιμονία περνούσε μέσα από την ευδαιμονία της Πόλης . Για την Πόλη πρώτα απ όλα πάσχιζαν και μέσα από αυτήν την οδύνη αυτοεκπλήρωναν και την ιδιωτική , προσωπική τους φιλοδοξία.

Ήρθε ο Καπιταλισμός και μας δίδαξε πως το φυσικό στον άνθρωπο είναι η κατάκτηση και ο ατομικισμός στην ευδαιμονία που στο περίσσευμά του μπορεί να ωφελήσει μια κοινωνία ανθρώπων . Έτσι μέσα από αυτήν την σχέση γεννήθηκε και το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" . Έτσι ο Καπιταλιστής που ως μέσον είχε την εκμετάλλευση σε βάρος των εργαζομένων σε αυτόν, αποκτούσε το ηθικό πλεονέκτημα να δωρίσει στην κοινότητα μέρος των προσόδων εκμετάλλευσης και να αγιάσει τον σκοπό που ήταν η εκμετάλλευση.

Αυτό κάνει και ο Περγάλιας *. Με τις απ ευθείας αναθέσεις εκμεταλλεύεται τους πόρους και αγιάζει τα μέσα με το να κάνει δωράκια, ρουσφέτια, ευνοιοκρατία φίλων και "πολιτικών" ιδεολογικών συγγενών και κυρίως μηχανισμό επανεκλογής του.

Όπως προείπα η παραπάνω διατύπωση σκέψης είναι επηρεασμένη από την δημόσια εκμυστήρευση της σκέψη φίλου την οποία αξιολόγησα σε άλλο τοίχο και δεν θα επανέλθω εδώ.

Όμως μου έδωσε την αφορμή να θέσω προς διανοητική ενασχόληση όσων το επιθυμούν ορισμένα προτάγματα , προτάγματα κατά την άποψή μου, στην κατανόηση του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε και που, πάλι κατά την άποψή μου, έχει χάσει τον προσανατολισμό του.

* Ο Περγάλιας ήταν Δήμαρχος του Δήμου Τανάγρας που επανεξελέγη για τρίτη θητεία έχοντας κάνει αίσχη οικονομικά και περιβαλλοντολογικά σε βάρος του Δήμου και των Κατοίκων. Αποτελεί δε παράδοξο η επανεκλογή του. 

"Φιλοσοφία της ανθρώπινης αναβάθμισης" του Θεοφάνη Τάση

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 2

 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ

Θέση βάση της οποίας μπορεί να δημιουργηθεί αυτή η ομάδα Πολιτών - Ψηφοφόρων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση με αφορμή τις επόμενες εκλογές στο Δήμο Τανάγρας.

Θα πρέπει αν δώσουμε μια σκληρή μάχη με απαραίτητες όλες τις δυνάμεις μας και να δεσμευτούμε ότι θα υπερασπιστούμε τα κοινωνικά αγαθά, τις κοινωνικές υπηρεσίες, το περιβάλλον , τα συμφέροντα του συνόλου των δημοτών και των Κατοίκων του Δήμου με κάθε κόστος.

Όποιος όμως από την άλλη επιμένει να προσβλέπει σε «ικανά και άξια πρόσωπα» ως λύση γενικά και αφηρημένα – δηλαδή με όρους παραγοντισμού – τότε λέει συνειδητά ανεδαφικά πράγματα. Γιατί ικανά και άξια πρόσωπα, τουλάχιστον από τη σκοπιά των θέσεων της Αριστεράς αλλά και των Δημοκρατικών ανθρώπων, μπορεί να είναι μόνο αυτά που θα βοηθήσουν στη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος, στην ανάπτυξη του κοινωνικού κινήματος και θα δεσμευτούν για την υλοποίηση ενός προγράμματος υπέρ των λαϊκών τάξεων σε τοπικό επίπεδο, και όχι απλώς για την υποστήριξη κάποιων θέσεων, που λόγω ανάγκης ίσως να μην εφαρμοστούν..

Εκείνο που μέχρι σήμερα δεν είχαμε επιχειρήσει ήταν η δημιουργία μια πολιτικής αυτοδιοικιτικής κίνησης που θα ένωνε όλα τα δημοκρατικά και Αριστερά στοιχεία ( υποκείμενα) του Καλλικρατικού Δήμου Τανάγρας , που θα επεξεργαζόταν προγράμματα, λύσεις προβλημάτων, διεκδίκησης συγκεκριμένων πραγμάτων και δημιουργίας θεσμών , που θα συντόνιζε ενέργειες των κατοίκων και θα ενημέρωνε σε τακτικά διαστήματα για το πλήθος των αναγκών και των ορθών ή λανθασμένων αποφάσεων της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής.

Με την κίνηση αυτή επιθυμώ να συνεισφέρω τις δυνατότητες μου που μαζί με τις δικές σας , όσων δηλαδή συμφωνούν να προσφέρουμε στους Δημότες και τους Κατοίκους του Δήμου ένα όραμα καλύτερης ζωής, την δημιουργία της κοινής συλλογικής συνείδησης , ενός ισχυρού και διεκδικητικού κινήματος της τοπικής αυτοδιοίκησης, συνδεδεμένο με την προοπτική της ανατροπής των επιζήμιων οικονομικών και πολιτικών επιλογών που έχουν θεσπιστεί, ψηφιστεί και παραχθεί από την απερχόμενη Δημοτική Αρχή Περγάλια ως εντολοδόχος των Κυβερνητικών και Ολιγαρχικών αποφάσεων και που θα συμπυκνώνεται σε:

α. Θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να λογοδοτούν στην προσπάθεια συγκρότησης επιτροπών αγώνα και κινημάτων διεκδίκησης σε τοπικό επίπεδο. Αυτό απαιτεί δημοκρατικά αυτοδιοικητικά σχήματα που θα ενεργοποιήσουν κοινωνικές δυνάμεις που θα βοηθήσουν στην αυτό-οργάνωση τους.

β. Στην Διεύρυνση της δημοκρατίας σε τοπικό επίπεδο μέσα από την δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς, λαϊκών συνελεύσεων Δημοτικής Ενότητας ή Τοπική Κοινότητας, την εισαγωγή τοπικών δημοψηφισμάτων σε κρίσιμα ζητήματα όπως η διαχείριση του αποχετευτικού και άλλων μορφών Άμεσης Δημοκρατίας.

γ. Στην ιδεολογική, πολιτική και κινηματική πάλη για την αναχαίτιση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, της ομοφοβίας και του φασισμού στις γειτονιές πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα στην περίοδο που οι φασίστες με τη συνδρομή της κυβέρνησης δηλητηριάζουν ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας στο πλαίσιο ενός συνειδητού σχεδίου αντιμετώπισης της κρίσης προς όφελος των αφεντικών.

δ. Στην έμπρακτη οργάνωση της κοινωνικής αλληλεγγύης πρώτα ανάμεσα στου εργαζόμενους, τους ανέργους και τους αυτοαπασχολούμενους αλλά και την δημιουργία μόνιμων δομών αλληλεγγύης ( Κοινωνικά Ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία, κοινωνικά παντοπωλεία συνεταιρισμοί και νομική προστασία) με στόχο την αναχαίτιση της φτώχεια που βαθαίνει συνεχώς με την αναλγησία της Κυβέρνησης.

ε. Στην Οργάνωση της ανυπακοής στις κυβερνητικές επιταγές, στα ΣΔΙΤ και τις συνεκμεταλλεύσεις των δημοτικών υπηρεσιών προς τους Πολίτες από ιδιωτικά συμφέροντα, την υπεράσπιση των έργων αυτεπιστασίας και αξιοποίησης των ανθρώπινων πόρων σε όλα τα επίπεδα οικονομικής δραστηριότητας του Δήμου

ζ. τέλος στο δικαίωμα των πολιτών να ορίζουν την πόλη, το περιβάλλον και τους κοινόχρηστους χώρους της και να διαφυλάσσουν την πολιτιστική κληρονομιά της απέναντι στη λογική της εμπορευματοποίησης του περιβάλλοντος και της καταπάτησης των δημόσιων χώρων από αδηφάγα επιχειρηματικά συμφέροντα,

Με τα παραπάνω αποδεχτά από μέρους σας , όσων δηλαδή έχετε τις ίδιες ανησυχίες και προσβλέπετε σε μια άλλου τύπου Τοπική Αυτοδιοίκηση, το κείμενο αυτό των θέσεων καλωσορίσματος μπορεί, εμπλουτισμένο με επιπλέον θέσεις που πρέπει να συμφωνηθούν, να αποτελέσει τον θεωρητικό κορμό της προκήρυξης δημιουργίας της Αυτοδιοικιτικής Πολιτικής Κίνησης στον Δήμο Τανάγρας

Η Λειτουργία αυτής της ομάδας ως ιδιωτική έχει την έννοια της προστασίας των προσωπικών δεδομένων των μελών της, πέραν της δουλειάς που πρέπει να γίνει για την επίτευξη των σκοπών δημιουργίας της Κίνησης και που βασίζεται στην ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης, φιλίας και ομοϊδεατισμού.

Βαγγέλης Κωνσταντίνου

Δήλεσι

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

 «ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ» ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Τώρα που έληξε προσωρινά το φαιδρό Καλοκαίρι, αρχίζει ανελέητο το Εκλογικό Φθινόπωρο. Το Δράμα των υποψηφίων στις επικείμενες δημοτικές και λοιπές σχετικές κομματικές εκλογές.

Να πούμε πως οι εκλογές, όλες οι εκλογές, παρέχουν τη δυνατότητα στον οποιονδήποτε. να ξεπλένεται αμέσως με τη ανακήρυξή του και να παραδίδεται στους ψηφοφόρους ως πάναγνη παρθένος. Δηλαδή οι εκλογές είναι, τρόπον τινά, ένα καθαρτήριο.

Και όχι μόνο! Με μόνη την ανακήρυξη τινός ως υποψηφίου, αμέσως αυτός αποκτά ικανότητες, μόρφωση, δεξιότητες, ποιότητες, τέτοιες που τον καθιστούν ικανό να μας σώσει. Μόνο με τη συμμετοχή του στις εκλογές, ο απατεώνας γίνεται τίμιος, ο βλάξ ευφυής, ο λερωμένος άσπιλος! Οι εκλογές σε επίπεδο ικανοτήτων έχουν αντικαταστήσει την παιδεία. Κατά τούτο μοιάζουν με την νεροποντή, ότι αμφότερα τα φαινόμενα αποκαλύπτουν όντα που πριν κρύβονταν στις πέτρες και τα χώματα, κυρίως στην πάρτη τους.

Θα προσπαθήσουμε τώρα με την αρμόζουσα γλυκύτητα να περιγράψουμε τον κορυφαίο, ίσως, ανθρώπινο τύπο που θάλλει, έστω για λίγο, σαν το κυκλάμινο, στα Βραχώδη Όρη της άχαρης ζωής μας, τον «Υποψήφιο». Είναι το πρόσωπο που περιμένει να εκλεγεί σε ψηφοφορία.

Έτσι εκλέγεται ο «γαμπρός». Εκείνος που χώνει την κεφάλα του κάτω από τη λεπίδα του πλήθους. Που υποδύεται στιγμιαία τον υπηρέτη του λαού, μέχρι να «σκαλώσει», για να μπορεί επιτέλους, μετά τις εκλογές, να τον εκδικηθεί για τις υποχωρήσεις που του έκανε προεκλογικώς, με την πλήρη αδιαφορία του.

Ο ρόλος του θαυμάσιος και μοναδικός! Είναι ο τροχός επί του οποίου κινείται η σακαράκα της δημοκρατίας. Όμως η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα για να κυβερνάς κοιμισμένους.

Τούτο το «μηχάνημα» ήταν γνωστό όχι μόνο κατά την περίοδο μετά την Απολυταρχία, αλλά και στους Αρχαίους χρόνους! (οι σύγχρονοι ηγέτες μας δεν κυβερνούν, αλλά φημίζονται ως μεταπράτες, εισαγωγείς και υπηρέτες των ξένων).

Ο «Υποψήφιος», λοιπόν, έχει ιδιαίτερο θυμικό που πρέπει να προσεχθεί. Κατά πρώτον θέλει διακαώς να εκλέγεται και θέλει να διατηρήσει για πάντα την εκλογή του. Έπειτα θέλει, αφού εκλεγεί, να τον αφήσουν στην ησυχία του να απολαύσει επιτέλους την εκλογή του.

Κυρίως θέλει να μην του λένε και να του θυμίζουν πως η εκλογή του συνεπάγεται και υποχρεώσεις προς τους ψηφοφόρους, γιατί είναι γνωστό ότι μοναδικός σκοπός της εκλογής του, δεν είναι άλλος παρά η ίδια η εκλογή του!

Τέλος θέλει να μην τον ζαλίζουν λέγοντάς του πως τον ψήφισαν, αλλά να σκέφτονται, όπως ο ίδιος, ότι είναι προορισμένος να εκλέγεται συνεχώς με την αξία του, να φυτρώνει στον τόπο, όπως φυτρώνουν η αγριάδα, τα βλίτα

Ένα ποίημα χωρίς τίτλο αλλά με νόημα

 αναστασιος φρουσιος

 

Πρωί πρωί ξεκίνησαν

των Θεσσαλών τα πλοία

με ούριον τον άνεμο

να πάρουνε την Τροία

 

Ο Κούλης τάζει χρήματα

Ο Αδωνης καυχάται

Ο Μπέος βρίζει κι απειλεί

ο Αγοραστός βρυχάται

 

Κι αφού τα πλοία πέρασαν

από βροχάς και μπόρας

εις τας Αθήνας έφτασαν

να βρούν τον γιό της Ντόρας

 

Να τονε κάνουν Ναύαρχον

ίσως και Βασιλέα

να μήν εκλείψει η γενιά

και να περνά ωραία

 

Για τον φτωχούλη τον λαό

ο ποιητής δεν γράφει

ποιός ασχολείται άλλωστε

με των ΠΤΩΧΩΝ τα πάθη;;

Τ.Φ

Ορισμένες από τις Καπιταλιστικές Σχέσεις.

 

κάποιες θεωρητικές αναζητήσεις:

Παιδί μου, λέει ο γονιός, πρέπει να σπουδάσεις για να βγάλεις λεφτά. 
Το Σύστημα σου λέει βγάλε λεφτά. 
Ο Γονιός νουθετεί το παιδί του να βγάλει λεφτά. 
Γίνε γιατρός να ζήσεις καλά με πολλά λεφτά. 
Την ίδια στιγμή ο Πατέρας , ένας φτωχός βιοπαλαιστής, δεν .έχει τα χρήματα για τον χειρουργό  για μια αρθροπλαστική επέμβαση στο δεξί του γόνατο και προτιμά να πονά . Αυτήν την στιγμή εν αγνοία του νουθετεί το παιδί του στα Καπιταλιστικά Ιδεώδη . Η υγεία εμπόρευμα που έχει ιδιοκτήτη και πουλιέται στην τιμή που επιθυμεί ο ιδιοκτήτης του. 
Αναρωτιέται κανείς πως επιζεί ο Καπιταλισμός και πως το αντίθετό του συρρικνώνεται αν δεν έχει ήδη εξαφανισθεί και υπάρχει μόνο ως μουσειακό είδος. 
Δεν μπορεί να ξενίζει το γεγονός, πως η βασική κατηγορία της Δεξιάς στην Ελλάδα σε βάρος του Σοσιαλισμού ( και του κουμμουνισμού) ήταν η φτώχεια και η ανέχεια ενώ η άλλη πλευρά είχε την καλοπέραση και τον πλούτο. 
Έτσι μεγαλώνοντας κάθε νέος και κάθε νέα και κάνοντας οικογένεια δίδασκε στα παιδιά του ότι είχαν διδαχθεί είτε από την Πολιτεία είτε από τους ταγούς της κοινωνίας των. Η αναπαραγωγή της ίδια φιλολογίας περί φτώχειας και ανέχειας σε όσους ενστερνίζονται τις ιδέες και την θεωρία του σοσιαλισμού ακόμη και σήμερα έχει περάσει ως "αριστερή" κατηγόρια προς τις ευκατάστατες ομάδες  ανθρώπων , των κάγκουρων όπως τους αποκαλούν. 
Και δημιουργείτε το ερώτημα, πως φτάσαμε από την μια όχθη στην άλλη χωρίς να βραχούμε στο νερό , χωρίς να θίξουμε το επίμαχο, που είναι "η φτώχεια και η ανέχεια να ταυτίζεται με τον Κουμμουνισμό και τον Σοσιαλισμό". 
Δηλαδή πήραμε μια έξυπνη επινόηση της φιλοκαπιταλιστικής Δεξιάς που πολεμούσε τα ταξικά συμφέροντα των εργατών και των αγροτών βαπτίζοντας την διέξοδο από την φτώχεια και την μιζέρια που ο ίδιος ο καπιταλισμός είχε και έχει καταδικάσει τον  άνθρωπο , σε φτώχεια και μιζέρια της αντικαπιταλιστικής δράσης και των θεωριών που την στηρίζουν και την κάναμε απαξιωτική  προσφώνηση σε όσους κατέχουν τον πλούτο βαπτίζοντας τον πλούτο ταξικό εχθρό των εργατών, των αγροτών ή των απαξιωμένων επιστημόνων στον καταμερισμό εργασίας. 
Και όντως εκεί που ανθίζει ο αριστερισμός ανθίζουν και τέτοιες θεωρίες και ο Αριστερισμός είναι χούι τελικά όλων των κομμάτων της Αριστεράς. 
Θα ήταν όμως ηθικά δίκαιο να πω πως ενώ πράγματι ο πόλεμος ανάμεσα στην Φτώχεια και στον Πλούτο δεν είναι ταξικός αγώνας, εντούτοις παραμονεύει ο κίνδυνος να αθωώσουμε την ατομική παραγωγή που παράγει εξουσία και άρα εκμετάλλευση ταυτίζοντας την ατομική παραγωγή ενός αγρότη ή ελεύθερου επαγγελματία με την οργανωμένη ατομική παραγωγή ενός καπιταλιστή στην κλασική όμως κατάσταση επειδή οι όροι της καπιταλιστικής παραγωγής έχουν αλλάξει ριζικά . 
Όμως η ατομική παραγωγή υπήρξε μια ομολογουμένως έξυπνη πρόταση "καπιταλιστικής αυτονομίας" των φτωχών ανώτερων οικονομικά στρωμάτων που συντηρούν μέσα στον ταξικό στρατόπεδο έναν εσωτερικό μολυσματικό ιό που δηλητηριάζει το σύνολο της εργατικής κοινωνίας . 
Είναι ένα από τα ισχυρά όπλα άμυνας  του Καπιταλισμού μεταξύ άλλων, όπως η αμορφωσιά, η εκπαίδευση - προπαγάνδα, το σύστημα εκπαίδευσης κλπ. 

'Ένα από τα επίσης δυνατά όπλα που συντηρεί τον καπιταλισμό και ότι αυτός έχει κτίσει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής σφαίρας, είναι η εκμετάλλευση της μειοψηφίας  η οποία αντιδρά ακόμη και στον απολιτικό βαθμό συνείδησης. 
Αν εν τέλει επιβιώνει το καπιταλιστικό σύστημα ως σύστημα διοίκησης και διαχείρισης ενός Κράτους, μιας επιχείρησης, ενός οργανισμού, ενός σχολείου ή ενός νοσοκομείου, επιβιώνει επειδή υπάρχει μια μειοψηφία ανθρώπων που ακόμη μπορεί να είναι και απολιτικοί ή και βαθιά πολιτικοποιημένοι που ωστόσο επιμένουν  να κάνουν την δουλειά τους ευσυνείδητα παρα τις ταξικές αντιθέσεις που γεννούνται κατα την στιγμή που ο εργαζόμενος έρθει σε επαφή με τα μέσα παραγωγής, τα οποία όμως δεν εμποδίζουν αλλά κάθε άλλο, διευκολύνουν την παραοικονομία, την ανηθικότητα, τον ατομικισμό, της πάσης θυσίας και εκμετάλλευσης κάθε μέσου στην δημιουργία χρήματος και πλούτου  που παράγεται από τις σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα στην παραγωγής και την θέση του εργαζόμενου ως προς αυτήν. 
Για παράδειγμα το σύστημα ή διαφορετικά οι εργασιακές σχέσεις που δομούνται από την θέση που κατέχει ο χειρουργός σε ένα νοσοκομείο διαταράσσονται από την ευσυνειδησία ενός εξ αυτών , επειδή δεν παίρνει φακελάκι.  
Το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει σε έναν οργανισμό στο επίπεδο των διευθυντικών στελεχών αλλά και στην μεσαία βαθμίδα στην παραγωγή όπου ανεξάρτητα της πολιτικής και ιδεολογικής ταυτότητας του εργαζόμενου, οι δομημένες εργασιακές σχέσεις στον οργανισμό αυτό διαταράσσονται από την  αντίσταση και αντίδραση ενός εκ των εργαζομένων που ενδεχομένως η στάση του μπορεί να του στοιχίσει την ίδια του την εργασία στον οργανισμό αυτό. 
Παράδειγμα μπορούμε να δούμε έναν Αμερικανό σε μια Φαρμακευτική να υπερασπίζεται την αλήθεια για ένα συμβάν σε βάρος ακόμη και της ίδιας του της εργασιακής σχέσης στην επιχείρηση στο όνομα του διακαίου. Θα μπορούσε ένας απέξω παρατηρητής να ισχυρισθεί, πως ο εργαζόμενος αυτός είναι τελείως βλάκας να επιμένει να μιλά γι΄ αυτό που υπέπεσε στην αντίληψή του σε βάρος του διευθύνοντος συμβούλου της Φαρμακευτικής γνωρίζοντας της αδύναμη θέση που κατέχει με την κορυφή της πυραμίδας εξουσίας και πως στο τέλος θα ηττηθεί απολυόμενος από της εργασία του. 
Δεν ισχυρίζομαι πως αυτό συμβαίνει παντού γιατί αυτό προκαλεί αναλογικά μέγιστη οδύνη στο άτομο που μεταχειρίζεται εαυτό με γνώμονα το δίκαιο και τον αυτοσεβασμό του. 
Όμως όπου συμβαίνει, γιατί συμβαίνει και το αντίθετό του, αποτελεί ένα παράδοξο. Γιατί τον ανθρωπότυπο αυτό δεν το παράγει το ίδιο το Σύστημα αλλά παράγει το ακριβώς αντίθετο του. Παράγει δηλαδή έναν ανθρωπότυπο που αποσκοπεί στην μέγιστη ηδονή ( οικονομική, θέση, αναγνωρισιμότητα κλπ) και ελαχιστοποίηση της οδύνης . 
Για τον άνθρωπο - εργαζόμενο που επιλέγει την σύνεση και την φρόνηση  ( φρόνηση όχι με την τρέχουσα έννοια αλλά την διανοητική - της σκέψης και της κρίσης- την ενσυναίσθηση και την διόραση με τις προηγούμενες εμπειρίες), που χρησιμοποιεί την σκέψη, τον λόγο και την φαντασία του ώστε να προστατεύσει τον εαυτό του χωρίς να ξεπεράσει το μέτρο, η θέσμιση αξιών και προτύπων στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του και της εφαρμογή τους στον επαγγελματικό, κοινωνικό, πολιτικό  του χώρο τον γεμίζει με περισσότερη οδύνη και λιγότερες ηδονές. Εν τούτοις επιβιώνει χάρη σε αυτές. 
Από την άλλη όμως το Σύστημα ισχυροποιεί τις άμυνες τους από τον υπαρκτό κίνδυνο να πολλαπλασιαστεί αυτός ο ανθρωπότυπος που θα θέσει την επικυριαρχία του σε αμφισβήτηση. 
Αυτοί οι οποίοι ρητώς αμφισβητούν το σύστημα, είτε ως μονάδες είτε ως οργανωμένες συλλογικότητες, πάντοτε μειοψηφικές, ασκούν κριτική σε αυτό, αγωνίζονται ενάντια σε αυτό και με την πρακτική τους εντέλει ενδυναμώνουν το Σύστημα, λειτουργώντας ως "ιός" σε έναν οργανισμό, που δεν μπορούν να τον θανατώσουν αλλά που τον βοηθούν να αυξήσει τις άμυνες του για να τον πολεμήσουν και να τον εξουδετερώσουν.  Όμως κάθε φορά που συμβαίνει αυτό ο οργανισμός αποκτά περισσότερες γνώσεις αντιμετώπισης και αποκτά περισσότερα αντισώματα ώστε να μπορεί με σχετική ευκολία να οχυρωθεί στις επιθέσεις που δέχεται απ έξω. 

Όμως εδώ πάλι δεν γεννάτε ένα ακόμη παράδοξο; 
Και το παράδοξο είναι πως είτε με την μορφή της συμμετοχής και της αμφισβήτησης είτε με την μορφή της ενεργητικής αμφισβήτησης κινούμαστε στην αναπαραγωγή ή στην διαιώνιση του Συστήματος.  
Εκείνο που άφησα εξ επίτηδες απ' έξω είναι ο "εσωτερικός κίνδυνος" για το σύστημα, όπως λόγου χάρη οι Χρηματιστές που εν αγνοία τους μπορούν με τους χειρισμούς τους να τον καταστρέψουν. 
Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει η μεγάλη σημασία που έχει η θνητότητα μας. Διότι όσο ενθυμούμαστε και κατανοούμε πως θα πεθάνουμε και πως αυτός είναι ο ορίζοντας για τον καθένα μας, θα αντιληφθούμε πως και ότι κατασκευάζουμε γεννιέται και πεθαίνει. |
Επομένως όπως γεννήθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και πέθανε, όπως γεννήθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και πέθανε όπως γεννήθηκε ο Φεουδαλισμός και πέθανε, το ίδιο θα συμβεί με τον Καπιταλισμό. 
Εκείνο το ερώτημα που βγαίνει αβίαστα είναι, με ποιο υποκείμενο και με ποιες δράσεις του υποκειμένου θα επέλθει ο θάνατος του Καπιταλιστικού Συστήματος;